deyilmi? Əlbəttə bəsdir, amma yenə də yırğalanan kürsüyə yayxanıb, bu məktubları içirsən və yalnız onu bilirsən ki, dayanmadan onları bax elə beləcə içərdin.
***
Tanışınla rastlaşıb, maraq dolu həyəcanla soruşanda ki, iki dəfə iki neçə edir – bu dəlinin verə biləcəyi sualdır, ancaq orta məktəbin birinci sinfində bu sual olduqca yerinə düşür.
***
İş orasındadır ki, kiminsə mənə bağlandığını görəndə çaşıb qalıram. Məntiqli düşüncə tərzimə görə hərdən başqa insanlarla əlaqələrimi pozuram. Möcüzədənsə, başqasının səhvinə inanan həmişə daha çox olur.
***
Zira təklifin əhəmiyyətini hamı, istisnasız hamı təsdiq etməlidir. Onda hiylə varsa – guya harda yoxdur ki, lazım gəldikdə balacalaşan bu qorxunc heyvanın cilovunu əldən verməməliyəm.
***
Əlbəttə, çərşənbə axşamının məktubunda da itiuclu tikan var, bədənimə sancılır, ancaq onu sən sancırsan, sənin – əlbəttə, bu sadəcə bir anlıq həqiqətdir, həqiqət anıdır, xoşbəxtlik və ağrıdan titrəyən an, – sənin etdiyin nəyə dözməzdim ki?
***
Yenə məktubu zərfdən çıxarıram, bax bu yer: xahiş edirəm, mənə bir də – həmişə yox, bunu istəmirəm – bir də “sən” de.
***
İnsan axmaqlıq nümunəsidir. Tibet haqda kitab oxuyuram, Tibetlə sərhəd dağlarda yerləşən bir kəndin təsvir yerinə çatıram və birdən ürəyimə ağırlıq çökür, bu kənd orda, Vyanadan uzaq elə çarəsiz yetim təsiri bağışlayır ki. Özüdə Tibetin Vyanadan uzaqlığını axmaqlıq adlandırıram ha. Görəsən uzaqdır?
***
Milena, deyəsən, sənlə bir ümumi cəhətimiz var: elə ürkək və cəsarətsizik ki, hər məktub artıq başqa cürdür, hər məktub özündən əvvəlkindən, ən çox isə cavab məktubundan qorxur.
***
Hətta mənim də təbiətim belə deyil, ancaq demək olar ki, təbiətimə çevrilib və yalnız ümidsizlik qabarmasında, qəzəbdə və – yaddan çıxmamış – qorxuda keçib gedir.
***
Hərdən mənə elə gəlir ki, ikimizin bir otağı var. Qapıları qabaq-qabağa yerləşmiş bir otaq. İkimiz də dəstəkdən tutmuşuq, birimizin bir balaca kipriyi titrəyən kimi, digərimiz sürüşüb aradan çıxırıq, birimiz bir söz