z da!

Dartınaraq yerindən qalxan Knaps papağını da götürdü və əsnəyərək:

— Gecdir daha, salamat qalın, — dedi.

Dubov və Knaps əyin-başlarını geyinib, küçəyə çıxdılar. İlk yüz addımlıq məsafəni qət edənə qədər ikisi də susdu. Sonra poruçik sözə başladı:

— Bəlkə bu iti verə biləcəyim birisini təklif edəsiniz? Uyğun bir tanışınız-filan var bəlkə? İti özünüz gördünüz: yaxşı və cins heyvandır, sadəcə mənə gərək deyildir!

— Nə deyim, qadası?.. Mənim buralarda tanış-bilişim nə gəzir?!

Ta Knapsın qaldığı evə çatana qədər onlar bircə kəlmə də kəsmədilər. Ayrılanda Knaps poruçikin əlini sıxıb, pələdin qapısını açdı. Hələ də tərəddüd keçirən Dubov boğazını arıtlayandan sonra ondan soruşdu:

— Buradakı dəri soyanlar, siz bilən, əhalidən it qəbul edirlər, ya yox?

— Hər halda qəbul edərlər… Dəqiq deyə bilmərəm.

— Onda günü sabah Vaxrameyevi oraya göndərərəm… Qoy cəhənnəm olsun, getsin, dərisini soysunlar o itin… O yaramaz itin! O zəhlətökən itin! Otağı pis günə qoymağı azmış kimi, o əclaf dünən mətbəxdəki ətin də hamısını basıb, yeyib… Düzdür ey, cins itdir-filan, ancaq özünü elə aparır, deyərsən ki, bu, həyət itiylə əsl donuzun mələzidir. Gecəniz xeyrə qalsın!

Knaps dilləndi:
— Xeyrə qarşı!

Pələdin qapısı çırpılınca, poruçik yalqız qaldı.
___________________________________________
Tərcümə etdi: Azad Yaşar
Təqdim etdi: Canim.Az saytı üçün Nicat ( X_mutant_X