isə arxasınca gəlirdi.

Qəfildən ayaq saxlayan qız yükünü yerə qoyub, oturdu və hönkürdü.

Arxadan gələnin hənirtisini eşitməyən Malivuar xala geri qanrılınca, heyrətdən yerində quruyub qaldı və soruşdu:
— Nə olub sənə belə?

Selesta kürən saçlı, boylu-buxunlu bir qız idi. Saçları da, çillərlə dolu yanaqları da əsl atəş rəngdəydi: sanardın ki, günəşin altda saçlarını daradığı vaxt göydən yağan atəş cınqıları ona peşkəş edilmişdi.

Döyülmüş uşaq kimi içini çəkən qız pəsdən dedi:
— Daha bu cür süd daşımağa heyim qalmayıb.
Onu dərin şübhə ilə süzən anası soruşdu:
— Sənə nə olub, axı, belə?
Vedrələrin arasındakı torpağa uzanan Selesta önlüyü ilə üzünü qapayıb, dilləndi:

— Nəfəsim daralır. Dözə bilmirəm!
Anası üçüncü kərə xəbər aldı:
— Axı, sənə nə olub? Desənə?
Qız inildədi:
— Deyəsən… mən hamiləyəm!
Və hönkürtü vurdu.

Bunun ardınca qarı da vedrələri çiynindən endirdi, çünki nə deyəcəyini bilmədiyindən karıxıb, qalmışdı. Nəhayət, dili topallaya-topallaya soruşdu:
— Sən… sən… Ay yaramaz, sən hamiləsən?
Deyəsən başına at təpib sənin?

Malivuarlar bu mahalda zəngin, varlı-hallı, özünü tutmuş fermer ailəsi sayılırdı, yaxşı nüfuzları, izzətləri vardı və hiyləgər insanlar sayılırdılar.
Selesta mızıldandı:
— Qorxuram ki, bu, bir gerçəkdir.

Qarşısında yerə uzanıb, ağlayan qızını çaşqınlıqla süzən ana qəfildən onun üstünə çımxırdı:
— Deməli, sən hamiləsən? Hamiləsən sən? Ay qancıq, bu hoqqanı harada çıxartdın belə?!
Həyəcandan əndamını əsməcə bürüyən Selesta pıçıldadı:
— Yanılmıramsa, bu iş Politin arabasında baş verib.

İndi qarı başlarına gələn bu müsibətin səbəbini, sirrini və ən nəhayət, səbəbkarını tapmağa çalışırdı. Əgər bu işi tutan cavan zəngin və ad-san sahibi birisi olsaydı, yenə məsələni birtəhər yoluna qoymaq olardı və onda bu dərdə-müsibətə birtəhər qatlaşmaq mümkün idi, çünki cavan qızların başına bu cür işlər gəlir və Selesta da bu baxımdan nə birinciydi, nə də sonuncu. Ancaq hər şeyə rəğmən, bu mahalda adları bədnam