m olacaqdı, çünki bütün qonum-qonşu onlara aşkar şəkildə həsəd bəsləyirdi.

Qadın soruşdu:
— Ay yelbeyin, bəs bu hoqqanı kimlə durğuzmusan?..
Dili açılan Selesta hər şeyi anasına açmaq niyyətiylə pıçıldadı:
— Hər halda Politlə.

Bunu eşitcək, çılğınlıqla qızını döyməyə, şapatlamağa başlayan Malivuar xalanın ləçəyi başından sürüşüb, yerə düşdü. Yumruq zərbələrini hara gəldi — qızın başına, kürəyinə yağdırırdı, Selesta isə aralarında uzandığı vedrələrin onu qoruduğuna arxalandığından əlləriylə sadəcə üzünü qapamağı yetərli bilirdi.

Bu mərəkədən karıxan inəklər ot qırpmaqlarına ara verdilər və onsuz da iri olan gözlərini bir az da bərəldərək, bu ana-balaya baxmağa başladılar. Nisbətən aralıdakı heyvan isə üzünü qadınlara tərəf tutub, hələ bir ağız böyürdü də.

Malivuar xalanın taqəti kəsildi, rəngi qaraldı və bir az nəfəsini dərəndən sonra o, təkrar bu qəziyyəni araşdırmağa girişdi:

— Polit, hə?! İlahi, sən buna necə razı oldun, axı?! Necə buna yol verdin? Adi bir dilicans sürücüsünün altına yatdın, eləmi?! Deyəsən, sənin ağlın tamam çaşıb ha? Bəlkə o, haramzadə səni tovlayıb, başdan çıxarıbmış?

Üzü üstə torpaqda uzanan Selesta pəsdən dilləndi:

— Ona gediş haqqı ödəməmək üçün mən belə elədim.
Normandiyalı ağbirçək bu yerdə məsələnin məğzini anladı.

Həftədə iki dəfə, çərşənbə və şənbə günləri Selesta fermalarının məhsullarını – diri quşları, qaymağı və yumurtaları – şəhərə satmağa aparırdı.

Səhər saat yeddidə bir cüt iri səbətlə evdən çıxırdı qız: bunların birində süd-qatıq olurdu, digərində isə diri quşlar. Böyük yolun üstündə dayanaraq, o, İvetodan gələcək poçt karetasını gözləyirdi.

Zənbillərini yerə qoyan Selesta adətən keçib qanovun kənarında otururdu. Qısa və iti dimdikli toyuqlar, geniş və yastı qaqalı ördəklər isə səbətin hörüldüyü söyüd çubuqlarının arasından ona boylanır, mənasız baxan və heyrət dolu gözlərini qızdan ayırmırdılar.

Az sonra böyük kareta oraya yan alırdı və uzaqdan kənarları qara dəriylə üzlənmiş, sarı sandığı