z dediyindən dönmədi:
— Sizin gözünüzdə bu endirim ayda iki frankdan çox eləməz yəqin.

Yabısını qamçılayan sürücü olan səsiylə bağırdı:

— Üzüyola biri olduğumdan sənə güzəştə getməyə hazıram, yetər ki səninlə doyunca əylənə bilim!
Qız avam-avam soruşdu:
— Bununla nə demək istəyirsiniz ki?

Oğlan nə təhər uğunub getdisə, axırda onu öskürək tutdu:

— Əylənmək nə təhər olurmuş görəsən? Oğlanla qızın əylənməyi onların bir növ musiqisiz rəqsi, oynaşmasıdır da!
Onun nəyə eyham etdiyini artıq anladığı üçün qızın üzü rəng verib, rəng aldı:
— Yox, cənab Polit, siz deyən o əyləncələri mən özümə yaraşdırmaram.
Ancaq oğlanın dili-dilçəyi açılmışdı və məzə olsun deyə, dönə-dönə bu söhbətə qayıdırdı:
— Oğlanla qız arasındakı o əyləncə onsuz da gec-tez hər kəsin başına gəlməlidir.

O vaxtdan bəri hər dəfə qız yolpulu ödəyəndə oğlan həmişəki zarafatından qalmazdı:

— Hə-ə, belə çıxır ki, səninlə əylənmək bu gün də mənə qismət olmayacaq?
Bir dəfə isə qız ona zarafatla belə cavab verdi:
— Cənab Polit, bu gün olmaz, ancaq şənbə günü mütləq əylənərik.
Oğlan da həmişəki kimi sevincdən çığırardı:
— Razılaşdıq, gözəlim. Əyləncəmizi şənbə gününə ertələyək.

Hər şey bir yana dursun, qız hesablamışdı ki, son iki il boyu Politə nə az, nə çox, düz qırx səkkiz frank gediş haqqı ödəyibdir, halbuki kənd əhli üçün bu məbləğ elə də az sayılmaz. Qız onu da gözə almışdı ki, iki ildən sonra bu məbləğ haradasa yüz franka yaxınlaşacaq.

Bir yaz günü səfər vaxtı sürücü adəti üzrə ondan soruşdu:
— Hə-ə, səninlə əylənmək bu gün necə, mənə qismət olacaq görəsən?
Qız bu səfər fərqli cavab verdi:
— Özünüz bilən məsləhətdir, cənab Polit.
Oğlan bu cavabdan zərrəcə çaşmadı və arxasındakı oturacağın üstündən aşaraq, razılıqla mızıldandı:
— Bax, bu oldu başqa məsələ! Bilirdim ki, bu iş gec-tez baş tutacaq.

Yaşlı, ağ yabı o ara elə ağır yerişə keçdi ki, yeriyib-yerimədiyi ümumiyyətlə bəlli olmurdu. Hətta karetanın içindən sürücü oğlanın ara-sıra: «Haydı, gözünə döndüyüm! Hə-ə,