Günorta günəşinin qızmar şüaları tarlaları yaxıb, qovurmaqdaydı. Fermaların ətrafında bitən ağacların arasıyla uzanan, qara və yumşaq torpağın çılpaqlığını dəymiş çovdarlar, sapsarı saralan buğdalar, yaşılımtıl-sarıya çalan yulaflar və tünd yaşıl rəngli yoncalar hərəsi öz rənginə uyğun zolaqlarla örtüb, bəzəmişdi.

Təpənin üstündəki inəklər, eynilə əsgərlər kimi, sıraya düzülmüşdülər: aralarında ayaq üstə dayananlar, yerdə ağnayanlar, yonca qırpıb, gövşək vuranlar da vardı. Geniş tarla boyu səpələnən bu zavallılar günəşin parlaqlığından öz iri gözlərini qıymağa məcbur idilər.

Yanlarını basa-basa, bir-birinin ardınca yeriyən iki qadın — ana və qız — zəminin arasıyla uzanan və tapdanmaqdan işləkləşən cığırla bu inək sürüsünə tərəf gedirdi.

Çiyinlərinə qoyduqları və çəllək çənbərindən hazırlanmış asqının hər iki ucundan sink hazırlanmış bir vedrə asılmışdı və qadınlar hər addım atanda günəşin parlaq şüası bu bəmbəyaz dəmirə düşərək, gözlərini qamaşdırırdı.

Heç dinib-danışmırdılar. İnəkləri sağmağa gedirdilər.
Heyvanlara çatıb, vedrələrini yerə qoydular, yerdə ağnayan bir cüt inəyə yanaşıb, taxtadan yonulmuş başmaqlarıyla onların böyrünü təpiklədilər.

İnəklər ağır-ağır yerdən qalxdılar, qabaq ayaqlarını dikəldəndən sonra çətinliklə də olsa, öz iri sağrılarını yerdən qaldıra bildilər. Görünən o idi ki, iri, sallaq və bəyaz yelinlərinin südlə dolu olması yerdən qalxmalarını lap müşkülə çeviribdir.

İnəklərin qarnının altda dizlərini yerə atan Malivuar xala və qızı var gücləriylə heyvanın şişkin əmcəklərini dartışdırmağa başladılar. Hər dəfə onları sıxanda qabaqlarındakı vedrəyə incə süd şırnağı cızğırırdı. Qabın kənarları boyunca sarımtıl köpük yüksəldikdə digər inəyi sağmağa girişirdilər, beləcə, növbə sonrakı heyvana yetişirdi. Sağdıqları inəyi qadınlar hər dəfə otlağın hələlik otlanmamış qisminə ötürürdülər.

Sağımdan döndükləri zaman çiyinlərində daşıdıqları vedrələr südlə dolu olduğundan addımları nisbətən ləngləşmişdi. Yenə ana öndə gedirdi, qız