Bakıya məktub yazıram, qoy sovursun öz küləklərində məktubumu… Götürsün İçərişəhərindən, aparsın tək qaldığı bir yerə açsın, oxusun. Aparsın rüzgarına qatıb yox eləsin məktubumu, sonra öz yoxluğunda həzm eləsin. Dərininə köklənmiş metrosundan yazıram bu məktubu. Ey Bakı, Külək kimi xaotik sevgilərin, sevgililərinin və sevgilərimin şəhəri… Ey ilk dəfə özümlə tək qaldığım, ilk dəfə sevdiyim, ilk dəfə dalaşdığım, ilk dəfə məğlubiyyəti daddığım Bakı, nədir cinsin sənin? Bu yaşadıqlarına Kişi kimi siqaretinin dumanı arxasından baxırsan ya qadın kimi gözyaşlarını axıdıb boğursan sevdiklərini, sevmədikləri…
Varmı səni mənim qədər sevən? Varmı elə bir kəs ki, ona da ruh dostu oldun, varmı mənim kimi balaca bir oğlan? gəlsin, dənizində oturub acılarını danışsın sənə… Sən də onun acılarından alıb öz içindəki acılara qatasan, onu yüngülləşdirib, özünü daha da ağırlaşdırasan. Varmı elə birisi ki, sonsuz sevincindən alsın, özünə sevinc qatsın. Var, bilirəm… Bağışla bu balaca oğlanı, uşaq kimidi, uşaq vaxtı da ağaclarının budaqlarını qırırdı, indi də eyni uşaqlıqla hər çətinliyə düşəndə lənət oxudu sənə, nolar, bağışla, sən böyüksən…

Bağışla Bakı, hələ də bilmirəm nədi rəngin sənin? Bəlkə bənövşəyi, bəlkə sarı… Bəlkə öz bozunda hələ bildəyimiz rəngləri gizlədirsən, vaxtı gələndə verəcəksən, pis günümüzə pul saxlayan valideynlər kimi… Ey Bakım, varmı otlarının üzərinə çıxanda mənim qədər vicdan əzabı çəkən? Varmı güllərini dərib kədər saçlıma apara bilməyəndə mənim qədər təəssüf hissi keçirən?.. Sevirəm baharını, səhranda bitən güllərini, mavi dənizini, sarı payızını…

Yarpaqlarını yığıb yandıranda, səni Allahın bəxşişi xəzanından kimlərsə məhrum edəndə sənin qədər acı çəkirəm Payıza görə yox, xəzanla şəkil çəkdirmədiyimə görə yox, acı çəkdiyini hiss elədiyim üçün üzülürəm. Ey hisslər şəhəri, ey rənglər şəhəri, varmı saçlarını küləklərinə mənim qədər təslim edən? Quşların başqa kiminsə də qulaqcığındakı musiqiylə birgə rəqs edərmi? Edər, bilirəm…

Varmı