ağaclarının qabığına mənim qədər heyrətlə baxan? Varmı mənim kimi uşaqlıq vədinə sadiq qalıb, boyu uzananda daha hündürdəki otları, çiçəkləri sığallayan? Var bilirəm… Varmı hələ də, mənim kimi, ildırımından qorxanların? Var bilirəm…

Var yatmayanlardan və vec verməyənlərdən başqaları. Var qarışqalarını hər yaz görəndə sevinənlər, çaşıb tapdalayanda özünü lənətləyənlər… Var, mənim kimi, Maz buldozeri olmayan küçələrinə qurban olum deyənlərin. Qanadlar şəhərim, çox qırdın qanadlarımı, özünə qanad qatdın, qanadlı şəhərim oldun. Bilirəm çox var, dayanacağında həyat mübarizəsi aparanların, günəşin altında dayanıb, ətrafa baxıb, insanların kölgədə gizləndiklərini görüb, kölgədə gözləməyi öyrənənlərin…

Bağrına qazılan metro səni ağrıtdığı kimi məni də çox acıtdı. O gün, mən öz axırıncı qəpiyimi kartomatına atanda, geri qaytardı. Sanki güldü o aparat məni, çox alçaltdı məni. Qoynunda yaşamaq uğrunda mübarizəni öyrənəndə, soyuq dayanacağında qırmızı papaqlı balaca fidanlarına heyran olanlar…

Bakı, bütün maşınlarını silmək istəyirəm, bütün xəstəxanalarını bağlamaq, bütün xəstəliklərini içimə çəkib, onlarla birgə ölmək istəyirəm. Bütün ağaclarına su vermək, bütün küçələrinə yağmur yağdırmaq istəyirəm. Bütün insanlarını sevmək istəyirəm Bakı. Növbədə gözləyənləri də, gözlədənləri də…

Bakı, var bilirəm, mənim kimilərin var, sadəcə metrolarında o qədər görmədim ki, özümü tək sandım, özümü böyük bir şey saydım, bağışla, qəbul edirəm, məndən daha güclü sevgiylə sevənlərin. Gizlətmisən dərin küçələrində, yorğanına bürüyüb qoruyursan onları, mənim kimi səfeh uşaqlarından. Bilirəm nəqədər uşaqlıq eləyib ziyanlar versəm də, məni də sevdiyini bilirəm, bəlkə də məndən və mənim kimilərdən gizlədirsən elə onları. Elə mənim ən sevdiklərimi də yanımda gizlətmişdin, tapdım, sevdim, yenə tapıb yenə sevəcəm. Hamısını tapıb sevəcəm, ziyan vermədən, axı çox yaxşı insanların da var. Ən çox isə ən yaxşısını sevəcəm. Tanrı yaradıb onu, bu belə bəsdi onun necə gözəl və yaxşı