əzanın
yeddisidə səcdagah qılınan "torpağa”
dəymir. Alından başqa.
V – Deyirlər ki : Yeyilməyən,
geyilməyən şeylərə səcdə olunmaz.
Deyirəm ki : Allah Rasulu (salləllahu
aleyhi və səlləm)-in dövründə həsirə
səcdə edirdilər və eyni zamanda həmən
həsirdən özlərinə ayaq geyimi
toxuyurdular. Bu geyinilən bir şeyə
cavab.
Yeyilməyən bir şey də deyirlərsə,
Vallahi torpağla qidalanan nə qədər
canlılar var. Hətta şiələrin özləri belə
möhürü yeyirlər şəfa niyyəti ilə. Allahu
Akbar.
VI - Həqiqətdir ki, o dövrdə məscidin,
evin içi torpağ olduğundan, səhralığ
çox olduğundan əsasən torpağa səcdə
olunurdu. Ama Allah Rasulu (salləllahu
aleyhi və səlləm) səcdə etmək üçün
özü ilə xüsusi bir əşya gəzdirməyib, nə
də Səhabələrinə (radiAllahu anhum)
bunu əmr etməyib.
VII - Əhli Sunnə vəl Cəməa torpağa
səcdəni inkar etmir. Namazda yalnız və
yalnız alına qoymaq üçün müəyyən bir
əşyanı gəzdirməyi inkar edir ki, buda
sonradan uydurulmuş bidətdir.
Əlhəmdulilləh, haçan səhraya və
torpağ olan bir sahəyə düşərik o
zamanda ora səcdə edərəm.
VIII - Biz deyəndəki : Təmiz olan hər
bir yerə səcdə edə bilərsən.
Onlar şübhə gətirirlər ki : Hamam təmiz
olsa səcdə edəcəksən hamamın
yerinə..?
Bu cür məntiqsiz suala elə sualnan
cavab verirəm :
Ey şiə sənə görə möhür təmizdir. Sən
möhürü götürüb hamamda namaz qıla
bilərsən..? Alın təmiz yerə dəyəcək,
ama sadəcə hamamda qılacağsan..?
Cavab məlumdur, deyəcək ki – YOX.
Eləcədə mən də. Şəriətdə namaz
qılınması qadağan olan yerlər var ki, o
yerlərdə namaz qılmağa nə yerin
təmizliyi lazımdır, nədə möhürün
olması. Məsələn hamam, dəvələrin
saxlandığı yer. və.s
IX - Bizə daha bir əsassız dəlil
gətirirlər ki : Səhabələr səcdə zamanı
alınlarına daş qoyublar.
Bu da aydın məsələdir ki, Ərəbistan
çölləri həddən artığ isti olduğundan,
torpağa səcdə etmək çox məşəqqətli
olur. Bu səbəbdən dolayı Allah Rasulu
(salləllahu aleyhi və səlləm)-in
Əshabıda səcdə zamanı torpağ
alınların yandırmasın deyə daşı
əllərində