qayıdırdım. Qapının
yanına çatıb açanda elə bil şamı kimsə üfürüb
söndürdü. Çaşıb qaldım, biraz da qorxdum
doğrusu. Şamı güzgünün yanına qoyub
mətbəxə kibrit dalınca yenidən getdim. Kİbriti
götürüb yataq otağına çatmışdım ki, şüşə
qırılması səsi eşitdim, artıq öz-özümə
vahimələnməyə başladım. Güzgünün
qabağına çatanda kibriti yandırıb şama
tutdum. Otaq az da olsa işıqlandı. Başımı
qaldıranda güzgünün iki yerə ayrıldığını
gördüm. Az qala dəli olacaqdım. Üzümü iki
yerə bölünmüşdü güzgüdə. Güzgüdən
baxanda arxamda qaranlıq bir kölgə
dayanmışdı. Qorxumdan qışqırmağa
başladım. Arxama çevriləndə üzünü gördüm
onun. Çox qorxunc idi. Əlim şama dəydi, yerə
düşüb söndü, hər tərəf qapqaranlıq oldu.
Otağın bir küncünə keçib ağlamağa başladım.
Amma qaranlıqda qıpqırmızı gözləri olan bir
üzün mənə tərəf gəlməsini görəndə ağlımı
qaçırdım, deyəsən gözləri idi, qaranlıq olduğu
üçün özü görsənmirdi. Qorxumdan bütün
bədənim tutuldu, dilim qurudu, sanki otaq
başıma fırlandı, gözümün qabağı qaraldı...
Daha sonrası yadıma gəlmir. Gözümü açanda
xəstəxanada idim. Atam anam başımın
üstündə. Nə qədər çalışsam da danışa
bilmirdim. Sadəcə baxdım və yenə özümdən
getdim. Deyəsən 3 gün idi gözümü
açmamışdım. Aylarla müalicə aldım. Onlar da
çox peşman olmuşdular evdə məni tək
qoyduğuma görə. Psixioloji müalicə alsamda
dilim açılmamışdı, artıq gecələr hər şeydən
diksinməyə başlamışdım öz-özümə. Molla
yanına aparandan sonra aydın oldu ki, məni
şeytan tutub, bir neçə dua oxuyub yazdıqdan
sonra özümdə bir yüngüllük hiss etdim. Bir
neçə gün keçdikdən sonra dilim açıldı, amma
qüsurlar qlmışdı. İndi 23 yaşımın olmasına
baxmayaraq güzgüyə baxmağa çəkinirəm. O
gün gördüyüm isə dünənki kimi