Hər şey o gündən sonra başladı, güzgüdə
gördüyüm o üzdən sonra. Çox qorxunc idi,
hələ də bəzi qüsurlar qalıb... Bir neçə il əvvəl
mənim 12 yaşım olardı. Evimiz çox kiçik idi,
amma tezliklə o evdən köçəcəkdik. Balaca
olduğum üçün həmişə anamın çantasına girib
əşyalarını qarışdıraradım.Sonra isə saatlarla
güzgünün qarşısından ayrılmazdım, anam
neçə dəfə xəbərdarlıq esə də fikir vermirdim.
Əşyalarını qarışdırdığım üçün yadıma gəlir
anam üstümə acıqlanmışdı. Amma 12 yaşında
balaca bir qız uşağı üçün bu çox əyləncəli idi.
Yaxınlarda anamın ad günü idi. Atamla
restoranların birində qeyd edəcəkdilər. O
günü məni evdə tək qoyub getdilər, amma
qonşumuza demişdilər bizə gəlməsi üçün.
Qonşumuz məndən böyük idi. Hər zaman
evdə tək qalanda o bizə gələrdi. Saat axşam
11 olardı. Mənə -qonşu tezliklə gələcək- deyib
qapını bağlayıb getdilər, mən də kilitlədim
qapını. Bir az gözlədim amma heç kəs
gəlmədi, yəqin işi çıxıb deyə fikirləşdim,
birazdan gələr. Evdə tək qaldığım üçün
doğrusu biraz qorxdum. Həmişə səs-küy olan
ev bu gün bomboş idi. Başımı qatmaq üçün
yenə anamın çantasını götürüb güzgünün
qarşısına keçdim. Anam mənə dəfələrlə gecə
vaxtı güzgüyə baxmamamı desə də əhəmiyyət
vermirdim. Lakın bu gecə başıma gələnlər bir
də heç vaxt yadımdan çıxmayacaqdı. Nə isə
yataq otağındakı güzgünün qarşısına keçib
üz-gözümü bəzəməyə başladım. Heç üstündən
10 dəqiqə keçməmişdi ki, qapı döyüldü, elə
bildim qonşumuzdu. Qaçaraq qapını açdım,
heç kim yox idi. Çox təəccübləndim, qapının
zənginin səsini eşitdiyimə əmin idim amma.
Qapını bağlayıb əyləncəmə davam etdim. Çox
əylənirdim, ta ki... Saat artıq gecə yarısı
olmuşdu, nə qonşumuz var idi, nə də
valideynlərim. Artıq öz-özümə qorxmağa
başlamışdım. İşıqların birdən sönməsi məni
daha da vahimələndirdi.Bir az otaqda
gözlədim yanar indi deyə. Amma olmadı,
mətbəxə keçib şamı yandırdım. Mətbəxdə
olarkən otaqdan qəribə səslər eşitdim, amma
səslər çox zəif olduğu üçün fikir vermədim.
Şamı yandırıb otağa