Ayağını sağlam bir yere qoymaq ne böyük nemet imiş.
Sürüşmeden durmaq...İstediyin qeder yerimek, qaçmaq...
Bu gözelliyi ayağının üzerinde dura bilmeyenden soruşmaq lazım imiş.
Bir elilden, bir iflicden...Kim bilir neler danışardı...
Genc adam bütün bunları havada iken daha yaxşı anladı...
Çünki 20 mertebeli binanın tepesinden ayağı sürüşmüşdü.
Bir anda özünü boşluqda hiss etdi. Gözleri qaraldı.

Qulaqları zonquldamağa başladı. Heyatı bir kino lenti kimi gözlerinin önünden keçdi.
"Demeli buraya qedermiş” deyeceyi ana, hemişe xeyalında canlandırdığı o ana yaxınlaşırdı.Bu heqiqet idimi?
Genc adamın heyat binası yıxılırdı... O her bir menzilin yanından süretle keçirdi.
Bir menzilde içi pulla dolu çantalar gördü. Amma, o anda bu çantalar onu maraqlandırmırdı. Çünki onun ömür sermayesi süretle eriyirdi.
Bir başqa menzilde gördüyü üz de, kreslo da, yemek de o anda heç bir şey ifade etmirdi...
Gördüklerinin esl deyeri bu qeder idi. Sen deme, insan binadan yıxlmadan yıxılmağa başlayırmış...

Sonu görünmeyen bir boşluğa...
İnsanlar onun süretle aşağıya doğru düşdüyünün ferqinde bele deyildiler.
Heç kimin vecine deyildi. Hamı yıxılmayacağı yalanıyla özünü ovundururdu.
Yıxılmadan evvel düşünen insan çox az olardı.
Sona doğru yaxınlaşdıqca feryadı daha da artırdı.
Qelbinde kiçicik bir ümid vardı. Belke pencereden bir el uzanıb onu aşağı düşmeye qoymadı.
Zaman qısaldı, zaman uzandı... O bir neçe saniyeni bir ömür qeder, ölümü vücudundakı hüceyrelerin sayı qeder, qorxunu dünyalar qeder yaşadı.
5-ci mertebenin yanından keçerken pencerede dostunu gördü.
Bu heyatı lağa qoyduqları, xetaları birlikde etdikleri dostu idi.
O an dostu onu lağa qoydu.

Dostu ona:
- Helelik yaxşı görünürsen- deyerek güldü.
Demeli nefs yolunda bir yerde olanlar, pis veziyyetde bir-birlerini tanımırdılar.
Artıq mesafe azalır, zaman bitirdi. O süretle yere doğru enirdi.
Yaxınlaşdı, yaxınlaşdı, yaxınlaşdı... Az qala betona deyecekdi... Birden yuxudan ayıldı, süretle çarpayıdan

[1] 2 >>