- Məktəb vaxtı təzə dəftər tutanda ilk 2-3 səhifəsini çox qəşəng xətlə yazmağa çalışırdıq. Sonra isə… Sonrası hamıya məlumdu. Nəysə elə həyatda da belədi. Müəyyən müddətdən sonra ümid etdiyin hər şeyə ümid itir, artıq öyrəşirsən hər şeyə.

- Hamısı sevirmiş kimi davranıb, sonda belə də lazım imiş kimi atıb gedir , dost

Biri `Allah sevdiyinə qovuşdursun` dediyində
-Ən ürəkdən gələn Amin'imsən

- Torpaq qoxusu insanı rahatladır,çünki ona ən çox sevdiklərimizin ətri qarışıb..Payız daha çox torpaq qoxur, bəlkə buna görə daha çox sevirik payızı

- Bu həyat məncə heç birimizə tam xoşbəxtlik vermir. Bir az sevindirir və daha sonra elə əzab verir ki, xoşbəxt olmağına peşman olursan. İndi həmin vəziyyətdəyəm. Deyirəm ki, “Kaş iki gün bundan əvvəl çox sevinməzdim.” Hərdən də fikirləşirəm ki, deyəsən mən bu dünyaya gəlməmişəm. O biri dünyada çox günahım olub və məni bura-cəhənnəmə göndəriblər… Bu dünya cəhənnəmin bir parçasıdı deyəsən..

- Bilirəm dost , Sən də yaşadın bir-birindən gözəl şeylər, bilirəm, mən də yaşadım. Yaşadığımız gözəlliklər qədər çirkinliklər də gördük. Nə qədər gül sevdiksə, on misli qədər tikan batdı əllərimizə. Qanadı əllərimiz. Kiçik-kiçik izlər qaldı həmişə.Niyə? Bir gül sevdik deyə bu qədər tikan?

- Qarışıq,düzensiz həyatımla xoşbəxtəm mən..Kiminsə planlı-pragramlı həyatına ehtiyacım yoxdu mənim - dedi yalnız bir gənc

- Yalan deməkmi? Ən pisi budur. İnsanın özü-özünü aldatması bədbəxtlikdir. Çox heyif ki, ömrümüzdə bir dəfə də olsa, hamımız bunu edirik. Özümüzü aldadırıq. Axı niyə? Gerçəyi bilə-bilə özümüzə niyə yalan deyək? Sevdiyimizi bilib də sevmirəm deyirik. Bizim deməyimizlə deyil ki. Biz yalan deyəndə ürək qayıdıb bircə kəlmə deyir ruhumuza-VİCDANSIZ