Unutmaq lazımdır artıq bize ezab veren xatireleri...
Amma her “unutdum artıq” dedikde Bakının külekleri xatireleri üzümüze vurar...
Baxdığın filmler, dinlediyin musiqiler, gezdiyin küçeler her şey "O”nu xatırladır sene...
Sen yene üzülürsen, yene ağlamaq isteyirsen , amma boğazın düyünlenir, qeher içinde boğulursan...
O xoşbextdi,deyir-gülür, heçne olmamış kimi davam edir heyatına...
Yaşanmış sevginizi ise çoxdan unudub...
Terk eden geder...
Geride qalan ise bir ömür qelbi qırıq qalar...
Sen çırpınarsan, unutmaq, qelbine hökm etmek isteyersen, unutduğunu sanarsan ve o zaman...
Küçede gördüyün birini "O”na benzedersen,yolda süretle, böyük bir heyacanla addımlarsan, sanki qelbin yerinden çıxacaqmış kimi...
Amma çox teessüf ki, bu sadece bir benzetme olar...
Ya da bir gün bütün cesaretini toplarsan, bezi etirafları etmeye hazır olarsan, heyecanını boğub "O”na zeng edersen...
Ve “ Bu nömreye zeng çatmır...”
Bütün hisslerin mehv olar...
O profiline yeni şekiller yükleyer, sen o şekillerle danışmağa başlarsan, göz yaşlarınla birge,amma O yene seni eşitmeyecek...
"O”-nunla gezdiyin küçeler sönüb sanki...
Xarabalığa benzeyir...
Ne "O”ununla birgeyken olar, ne de onsuz olmaz...
Artıq hissler tükenir, qelbindeki sevginde küsüb sene...
"O”nu görende süretle döyünen qelbin bele artıq heç neden memnun deyil...
"O”ndan sonra heyatında olanlarda axtararsan "O”nu...
Amma ne "O”nun kimi güler, ne O”nun kimi danışar...
Sen yene "O”nun üçün darıxmağa başlarsan...
Bezen çox darıxarsan ve saatlarca resimlerine baxıb ağlarsan, ya da sönülü olan nömresine “Belke cavab verer..” ümidi ile zeng edersen...
Sen ağlarken yene "O" yanında olmaz, sadece 4 divar, sen, qaranlıq otaq ve "O”nu sene xatırladan “sizin mahnınız”...
Qovuşmaq mümkün olmur, “Ammalar, Kaşkiler, Valideynler” mane olur...
Xeyli zaman keçer yaşanan o nostalji hisslerden...
Geriye sadece illerdir toz bağlamış xatireler ve bir neçe resimler qalar...
Bu zaman erzinde sen

[1] 2 >>