- Nə? Nazilə: - Bilmirdin? Sən necə jurnalistsən ki, heç ərinin işlərindən xəbərin yoxdu? Biraz maraqlan da belə şeylərlə. Qadın çox gözəldi. Indilərdə ərini boş buraxma. Ağlını başından al. Özün yollarını məndən yaxşı bilirsən yəqin- deyib, mənalı-mənalı göz vuraraq öz masasına keçdi. Elnarə Nazilənin dediklərini vecinə almayıb işinə davam etmək istəsə də, bacarmayıb qovluqları yerinə qoydu. Artıq soyumuş çaydan bir qurtum içərək nəzərlərini boşluğa dikdi.

Ceyhun yazını çoxdan bitirmişdi. Qarşısındakı kompüterin ekranına boş-boş baxıb, nəyi isə düşünürdü. Qərarını vermiş kimi qətiyyətlə ayağa qalxmaq istəyirdi ki, masasının önündən tələsik keçən Rasim bir anlıq dayanaraq dedi: - Baş redaktor səni çağırır. Ceyhun artıq gedən Rasimin arxasıyca: - Mən də elə onun yanına gedirdim- deyib ayağa qalxaraq baş redaktorun otağına tərəf getdi. Qapını döyüb içəri keçdik də, orta yaşlı, kostyumlu bir kişi ona narazılıqla baxırdı. Kişi əli ilə Ceyhuna oturacağı işarə edib, zəhmlə sözə başladı: - Ceyhun tapşırdığım məqaləni nə vaxt təhvil vermək fikrin var? - Ebülfəz müəllim hələ üstündə işləyirəm. Mənə 10 gün vaxt verin. - 10 gün? Dəli olmusan? Mən oçerk yaz demədim. Adi müsahibə. 5 gün içində stolumun üstündə olsun. Ceyhun başı ilə təsdiqləyib, otaqdan çıxdı. Qapını örtüb, azca söykənərək pıçıldadı: - 5 gün... onunla keçirə biləcəyim 5 gün.

Saatlar keçmək bilmirdi sanki. Ceyhun səbirsizliklə iş vaxtının bitməsini gözləyirdi. Diqqəti o qədər dağınıq idi ki, bayaqdan ”səssiz” rejimə qoyduğu telefonunun ekranın yanıb-sönməsindən bələ xəbəri yox idi. Ekran da isə “Elnarə” yazılmışdı...

Nilay yenə zərif makiajını edib aynanın qarşısına keçdi. Üzündə bütün gecə ağladığı isbat edən heç nə yox idi. Aynadakı özünə məsumca gülümsəyib qonaq otağına keçdi. Bir az keçmədi ki, qapı döyüldü. Nilay qapını açıb, kim olduğuna belə baxmadan otağa qayıtdı. O həmişəki yerində oturarkən, Ceyhunda asta addımlarla gəlib qarşısında əyləşdi. Nilay Ceyhunun üzünə gülümsəyərək baxıb,