da, Ceyhun onu daha bərk özünə sıxırdı. Artıq sakitləşən Nilayın saçlarını sığallayıb, qulağına pıçıldadı: - Sənin günahın yox idi.
Ceyhun Nilayın üzünü əlləri arasına alıb, uzun-uzun gözlərinə baxdı. O gözlərdəki kədər, məsumiyyət ürəyini ağrıdırdı. Nilay ağlamasa belə, içində qopan fırtınaları gözlərindən oxumaq olardı. Ceyhun özü də hiss etmədən Nilayın üzünü özünə yaxınlaşdırırdı. Dodaqlarının onun dodaqlarına deyməsi üçün başını azca əydikdə, birdən Nilayın baxışları ifadəsizləşdi. Ani bir hərəkətlə Ceyhunu itələyib, geriyə çevrildi. Buz qədər soyuq səs tonu ilə dedi: - Gedə bilərsiz Ceyhun bəy. Ceyhun bir anlıq duruxsa da, az öncə səhv etdiyini anlayıb tək kəlimə belə etmədi. O otaqdan çıxıb, çöl qapısını astaca örtərkən, Nilay bayaqdan güclə saxladığı göz yaşlarını sərbəst buraxdı. əlləri ilə üzünü örtüb, dayandığı yerdə hönkürürdü...
Elnarə artıq neçə saatdır Ceyhunu gözləyirdi. 5 dəqiqə əvvəl sonuncu etdiyi zəngə də cavab verməmişdi. Darıxdığından, yenə aynanın qarşısına keçdi. Bacarıqsızca edildiyindən axan makiajını bu gün 5-ci dəfə təzələdi. Ayağa qalxıb, elə də böyük olmayan aynadan paltarına baxdı. Qara, azacıq qısa paltarı ona yaraşırdı. Birazcıq rəngi xoşuna gəlmədi. Amma qarderobunda başqa rəng paltar yox idi. O uşaqlıqdan parlaq, əlvan rəngləri sevməzdi. əslində çox şeyi sevməzdi. Qışqırmağı, gülməyi, əylənməyi... Dünyasında hər zaman kitablar, hesablamalar və qara, boz rənglər vardı. Elnarə divana əyləşib düşünməyə başladı. O əslində nəyi sevirdi ki? Ceyhun sevirdimi? Bu sualın cavabını bilmədiyindən gülümsədi. Ayağa qalxıb, paltarını dəyişmək üçün otağa keçirdi ki, qapı açıldı.
Ceyhun qapını vecsizcə açıb, içəri keçdi. Qapını örtmək istəyirdi ki, qarşısında Elnarəni görüb, donub qaldı. Sanki ilk dəfə idi onu görürdü. əslində elə ilk dəfə idi ki, onu belə görürdü. Qara donu onun solğun rənginə çox yaraşırdı. Bacarıqsız şəkildə edildiyi bəlli olan makiajı isə, onun hər zaman yorğun görünən üzünə bir zəriflik gətirmişdi. ən təccüblüsü isə