ə Elnarənin bir az ürkək görünməsi idi. Ceyhun özünü toplayıb, təəccüblə soruşdu: - Harasa gedirsən? Elnarə az öncə fikrini dəyişdirdiyindən, nə deyəcəyini bilməyib kəkələdi: - Yox...yəni əslində hə..bilmirəm. unut getsin. Ceyhun onun bu təlaşlı halına gülümsəyib dedi: - Bəlkə bir qərara gələsən? Elnarə başını aşağı salıb: - Bu axşam bir restoranda şam yeməyi yeyərik deyə düşünmüşdüm... - Bun əvvəlcədən mənə desəydin - Zəng etdim, dəfələrlə. Ceyhun tez cibindən telefonunu çıxardı. Həqiqətən də Elnarədən 13 cavabsız zəng gəlmişdi. Peşmanmış kimi Elnarəyə baxıb: - Bağışla. “səssiz”dən çıxarmağı unutmuşam. Istəsən indi də gedə bilərik? Elnarə zorla gülümsəyib: - Artıq gecdi- deyərək asta addımlarla yataq otağına keçdi.
Ceyhun qapının ağzında dayanıb, nəzərlərini boşluğa dikmişdi. Bu gün, dünən olanları ağlına gətirdikcə qaşları düyünlənirdi. Yumruğunu sıxıb: - Mənə nə olub? Nə edirəm axı mən?- deyə pıçıldayıb, qətiyyətli addımlarla yataq otağına keçdi. Aynanın qarşısında makiajını silməyə çalışan Elnarəni qolundan tutub, özünə çəkərək öpməyə başladı. əllərini onun incə bədənində dolaşdırarkən, beynində tək bir cümlə vardı “mən evliyəm!”
Ceyhun səhər işə gəlib, öz masasına keçdi.
Ceyhun səhər işə gəlib, öz masasına keçdi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Kompüteri açıb, ekrana boş-boş baxırdı sadəcə. Sonunda düşünməkdən bezib, məqaləni yazmaq üçün proqramı açdı. başlığa “ “BUTA” şirkətinin qadın prezdenti” yazsa da, əlini saxlayıb ekrana boş-boş baxmağa davam etdi. Nə yaza bilərdi ki? Nilay haqqında yalnız keçmişinin bir hissəsini öyrənmişdi, onu isə əsla yaza bilməzdi. əlləri ilə başını tutub ofuldadı: - Mən nə yazacam axı? - Necə yəni nə? Atasının mirasından qurup da şirkəti. Ceyhun cəld başını çevirib Başının üstündə dayanan Rasimə baxdı. Eşitdiklərindən bir şey anlamayıb, soruşdu: - Nə? Kim atasının pullarına qurub?

Ceyhun qapını döyüb, azacıq gözlədi. Nilay qapını açıb, yenə o zərif gülümsəməsi ilə ona baxırdı. O içəri keçib, hər zamanki yerinə oturduqda,