qızlara sərt bir baxış atdı. Ne etməli olduqlarını anlayan qızlar cəld ayağa qalxıb, bir-birlərinə imkan vermədən dedilər: - Hə, düzdü. Biz də elə edərdik. - Valla sən öldürməsəydim, mən öldürəcəydim. Eynəkli qızlara razı olduğunu bildirən bir təbəssümlə baxıb, yerdəkinə baxaraq dedi: - Bəsdi Nara. Özünə gəl. Qaçmalıyıq. Eynəkli cəld yerdə cansız uzanan kişinin cibindən pulları çıxarıb, gözəyarı 3-ə bölərək qızlara payladı. Paltarının altında gizlətdiyi sənədləri də onlara verib, tələsik dedi: - Tez, tez qaçın. Dayanmayın belə. Bir ev tapsaz içinə girin və səhərə qədər səsinizi çıxarmıyın. Qızlar başlarını yelləyib, cəld evin yarı uçuq divarının üstündən keçib, azca uzaqlaşmamış gecənin qaranlığına qarışdılar.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Nara da onların arxasıyca getmək istəyirdi ki, eynəkli qadının yerindən tərpənmədiyini görüb dayandı. - Sən? Sən niyə gəlmirsən? - Mən sizin elə klentin evindən qaçdığınızı, mənim qaça bilmədiyimi. Bu axmağın qorxusundan məni bura gətirdiyini, qaçmaq üçün onu öldürdüyümü deyəcəm. Nara gözləri hədəqəsindən çıxacaqmış kimi baxıb: - Dəli olmusan? Bir saniyə yaşatmazlar səni! - Guya çox gözəl həyatım varıydı O sözünü bitirməmiş, ərazi bom-boş olduğundan uzaqdan gələn maşınların səsi eşidilməyə başladı. Eynəkli Naranı itələyib: - Qaç!- deyə pıçıldadı.

Nilay əlləri ilə başını tutub, o gecə eşitdiyi səslərin qulağında cingildəməsindən qurtulmağa çalışdı. Sanki o gecə iri bir ağacın arxasında gizlənib, o xaraba evdən gələn qışqırıq, ağlama səslərini eşitdiyi anı yenə yaşayırdı. Oturduğu stuldan aşağı düşüb divara söykəndi. Dizlərini qarnına yığıb, əlləri ilə başını tutub yellənərək beynində səslənən fəryadların bitməsini gözlədi. Gözlərindən dayanmadan yaş süzülərkən, ara da bir pıçıldayırdı: - Mən istəmirdim...mən istəmirdim...istəmirdim...

Ceyhun qapını açıb, içəri keçdi. Açarı qonaq otağındakı masanın üstünə atmasından, əsəbi olduğu hiss olunurdu. Elnarə onun bu halından bir az çəkinsə də, səhərdən beynini gəmirən suallara cavab