təbəssümü Ceyhunu valeh etmişdi sanki. Qadın zərf bir hərəkətlə oturacağa əyləşib, şirkəti və məqsədləri haqqında qısa bir açıqlama verdi. Ceyhun nə qədər çalışsa da, ən axırıncı sırada oturduğundan və zalda uğultu olduğundan qadının incə səsini tam eşidə bilmədi. Onsuzda qısa sürən konfrans boyunca tək bir sual belə verə bilməmişdi. Onu qabaqlayan kanalların, məşhur qəzetlərin müxbirlərinin klassik sualları və bu suallara verilən klassik cavablar isə onu heç də qane etməmişdi. Konfransın bitdiyi elan edildikdə, əsəbiliklə dəftərcəni örtüb zaldan çıxdı.
Evə çatdıqda qapını astaca döydü. Açılmadığını görüb, açarları ilə özü açdı. Qonaq otağına keçdikdə, gözlədiyi kimi masanın üstündə yığılıb qalmış kağızlar və bu kağızlarla əlləşən qadını gördü. Qaşlarını çatıb, sakit bir səslə dedi:
- Elnarə mən qapını döydüm.
Elnarə gözlərini əlində tutduğu kağızdan çəkməyərək dedi:
- Özünün açarı var, niyə hər dəfəsində qapını döyürsən?
Ceyhun kinayəli bir təbəssümlə:
- Subay vaxtı da qapını özüm açırdım. Evləndikdən sonra hər dəfə döyürəm ki, birdən açan olar.
Elnarə boyanmış sarı saçlarını gözünün önündən çəkib, Ceyhuna vecsiz nəzərlərlə baxaraq dedi:
- Çay istəyirsən?
- Dəmləmisən?
- Vaxtım olmayıb.
Ceyhun:
- Onda qaynar su termosda, paket çay isə həmişəki yerindədir hə?- deyib, cavab gözləmədən mətbəxə keçdi.
Öyrəşmişdi artıq buna. (müəllif: Cəmilə Məmmədli) Ailəsinin təkidi ilə özü kimi ali savadlı bir jurnalistlə evlənmişdi. Lakin Elnarənin tək bildiyi karyerası idi. 3 illik evlilikləri boyunca heç bir saat söhbət edə bilməmişdilər. Ceyhun əlindəki iri fincandan paketi çıxarıb, kənara qoyaraq soyuducuya söykənib dadını heç sevmədiyi çayı içməyə başladı. Gözlərini boşluğa dikib, bu gün olanları fikirləşərkən, o qadının təbəssümü xəyalında canlandı. Qeyri-iradı o da gülümsərkən, telefonun zənginə diksindi. Fincanı mətbəxdəki kiçik masanın üstünə qoyub, telefonuna cavab verdi:
- Alo
- Alo, Ceyhun sənsən?
- Yox, Gülbadam. Mənim telefonuma zəng