c ifadəni gizlədə bilmirdi. Çünki beynində durmadan o adamın həmin gecə dediyi cümlə səslənirdi: - Məni niyə gətirdin bura? Bilirsən axı, mənim bakirələrdən xoşum gəlir...

Ceyhun evin qapısına söykənib, düşünürdü.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Neçə gündür eyni şeyləri təkrarlayırdı. Evindən Nilayın yanına gedir və Nilay bir növ onu qovduğuna görə geriyə, evinə qayıdır. Ceyhun çevrilib, əlini dəstəyə atdıqda ağlına gələn bir fikirlə gülümsədi. “tülkünün dönüb-dolaşıb gələcəyi yer... Bəzən evli olduğumu unuduram. Nilay haqlıdı. O niyə həmişə haqlı olmalıdı axı? Onun yanında özümü uşaq hesab edirəm. Hər dəfəsində, hər dəfəsində yeni bir şey öyrənirəm. Bilmədiyim, görmədiyim, ya da sadəcə görmək istəmədiyim yeni bir şey.”- Ceyhun bu düşüncələrlə içəri keçib, qapını bağladı. Dərindən nəfəs alıb, asta addımlarla yataq otağına keçdi. Qarşısında ağır bir iç vardı-incitdiyi Elnarədən üzr istəmək...
3 GÜN SONRA: Elnarə təlaşla hazırlanan Ceyhuna baxıb gülümsədi. O qədər tələsirdi ki, kalyustukunu belə bağlaya bilmirdi. Elnarə onun həqiqətən çətinlik çəkdiyini görüb, Ceyhuna yaxınlaşdı. Çiynindən tutub, özünə tərəf çəkərək əllərini aşağı çəkib, kalyustukunu özü bağlamağa başladı. Içindən onun bacarıqsızlığına gülüb, zəif səslə soruşdu: - Hara tələsirsən belə? Elə bil ilk dəfədi bağlayırsan... Ceyhundan cavab gəlmədiyini görüb, başını qaldıraraq gözlərini ona dikdi: Gözlərini ondan qaçıran Ceyhun, sakitcə dedi: - Bir şirkətin təşkil etdiyi banketə. Bu haqda məqalə yazmalıyam... - Hanı şirkət? Ceyhun: - BUTA- deyib, Elnarənin əlinin boşalmasından istifadə edərək geri çəkilib əlavə etdi: - Redaksiyadan məcbur elədilər. Ceyhun Elnarənin donub qalmasına fikir vermədən cəld evdən çıxdı. Çöl qapısını örtüb, bayaq sona kimi sıxdığı kalyustukunu boşaltdı. Yalan demişdi. O işi başqasına vermişdilər, amma o Nilay haqqında yazacağı məqaləni bəhanə edərək özü getmək istəmişdi. Çünki...
Ceyhun banketin keçiriləcəyi restoranın qapısı ağzında dayanıb, son dəfə saçlarını hamarladı.