d biləyindən tutub onu saxladı. Baxışlarını qapıdan ayırmadan pıçıldadı: - Elnarə... Elnarə mənim həyat yoldaşımdı...
Nilay gözlərini qorxmuş bir şəkildə qapıya baxan Ceyhuna dikdi. ən məsum təbəssümü ilə pıçıldadı: - Nədən qorxursan? Ceyhun cəld Nilaya baxıb, təlaşla dedi: - Mən qorxmuram...qorxmuram - Onda burax qapını açım. Ceyhun hələ də Nilayın biləyini tutduğunun fərqinə hələ indi varıb, cəld onu buraxdı. Arxaya çevrilib, kiçik evə göz gəzdirərək: - Amma mənim burda olduğumu bilməsə daha yaxşı olar- deyib, yataq otağına getdi. Nilaya tərəf baxmasa belə, kinayəli baxışlarını hiss edə bilirdi. Yataq otağının qapısını örtüb, ona söykənərək Nilayın Elnarəni qarşılamasını dinlədi. Söhbətin adi qarşılama olduğuna əmin olduqdan sonra, rahatlıqla otağın ortasına tərəf addımladı. Oturmağa bir yer axtararkən, hara baxsa irili-xırdalı aynalarla qarşılaşırdı. Aynaların birinə gözü sataşdıqda, üzündəki qorxmuş ifadəyə təəccübləndi. Zorla gülümsəyib, “mən nədən qorxmuş ola bilərəmki?”- deyə pıçıldasa da, gözünün sataşdığı hər ayna ona hələ də qorxduğunu isbat edirdi sanki. Yorğun şəkildə səliqə ilə yığılmış yatağa əyləşib, əli ilə başını tutaraq pıçıldadı: - Bu qədər güzgü. Özündən qaçış yoxdu burda. Adam dəli olar.

- Ərinizlə aramızdakı münasibət? Bu bəlli deyil ki? Hələ də anlamamısız? Mən onun məşuqəsiyəm. Ceyhun Nilayın az qala qışqıraraq dediyi cümləni eşidib diksindi. Eşitdiklərinə inanmırmış kimi ayağa qalxıb, qapıya tərəf getdi. əlini dəstəyə atsa da, son anda fikrini dəyişib, qulağını qapıya dirədi...

Elnarə donmuş bir şəkildə qarşısındakı qadına baxdı. Ona “həyat yoldaşımla aranızdakı münasibət nədir?” deyərkən belə cavab alacağını gözləmirdi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Onu ən çox təəccübləndirən isə qadının bu sözləri deyərkən belə, bayaqkı məsum ifadə ilə baxması idi. Sanki dünyanın ən adi, hər kəsin bildiyi bir şeyi demişdi. Elnarə güclə özünü toplayıb, oturduğu stuldan qalxaraq dedi: - Və siz bunu etiraf edirsiz? Nilay gülümsəyib, ona yaxınlaşaraq