sevirdi, həmişə mənimlə maraqlanırdı, mənə qulaq asırdı. Neçə dəfə onunla görüşə bilmək üçün döyülmüşəm unutmuşam. Hər şey çox gözəl idi. Amma o həmişə mənim onu sevmədiyimi deyirdi. Nə qədər “sevirəm” desəm də inanmırdı. Bir gün sevgimi isbat etməyimi istədi. Sonra yenə...yenə...yenə... və bir gün sadəcə yox oldu. Elə bil heç var olmamışdı. Məleykə sözünü kəsib, kədərli gözlərlə qızların üzünə baxdı. Qəhərini güclə udub, pıçıldadı: - Sevdiyin adamın olmaq günahdı? Mən sadəcə onu sevdiyimi isbat etmək istəmişdim. Təkcə onun olaraq isbat etmək istəmişdim... Qızlar Məleykəni təsəlli etməyə çalışmaq üçün ona tərəf gəlmək istədikdə, arxalarından gələn qəhqəhəni eşidib donub qaldılar. Eynəkli hələ də gülərək addımlayıb, ona təəccüblə baxan qızları itələyərək Məleykəyə yaxınlaşdı. Gülməyini güclə saxlayıb, onun çənəsindən tutub qaldıraraq gözlərinə baxdı: - Səfeh! Hər qadının sevdiyinin olmaq istəməyə haqqı var amma sevdiyi kişinin və hər şeyi olan kişi olmur. Elə olsaydı, bizdən çox “kişi” görən olmazdı hə?- dedi. Aramsız qəhqəhələri kiçik otaqda əks-səda verməyə davam edirdi...”
Nilay onu saran xatirələrdən ayılıb, gözünü açdı. Çarpayıda uzandığının fərqinə varıb, gülümsədi. Əlini alnına qoyub: - Məndən çox “kişi” görən olmazdı yəqin. 10 ildə heç görməsəm də- deyə pıçıldayıb, acı-acı gülümsədi... *** Ceyhun son cəsarətini toplayıb, qapını açdı. Qonaq otağına keçib, hər zaman ki, kimi masa da sənədlərlə əlləşən Elnarəyə baxdı. O sakit görünsə də, Ceyhunu soyuq tərlər basmışdı. Köynəyinin bir düyməsini açıb, dərindən udqunaraq ona tərəf bir addım atdı. əlindən gəldiyi qədər sakit səslə dedi: - Elnarə... Elnarə başını qaldırıb Ceyhuna baxdı. Gözlərini cəld əlindəki sənədə dikib olduqca sakit, hətda şən səslə dedi: - Bu gün tez gəlmisən. İşlərin tez bitib yəqin. sevindim... Ceyhun onun belə sakit davranmasına təəccüblənsə də, “ nə gözləyirdin ki? Elnarə heç o qadının yanına getdiyini deyər? Axmaq olma”- deyə düşünüb, rahatlamış bir təbəssümlə dedi: - Hə, bu gün tez