z bitdi. Mən yemək yedim, gedim uzanım. Ceyhun Elnarənin sadəcə başını yelləyərək cavab verməsi ilə daha da rahatlaşıb, yataq otağına keçdi. Səliqə ilə yığılmış yatağa uzanıb, əllərini başının arxasında çarpazlayaraq, pıçıldadı: - Hər zaman ki, Elnarə. Sıfır reaksiya, emosiya. Görəsən o robot-filan deyilki? Az öncəki qarşılaşmalarını təkrar gözündə canlandırıb gülümsədi. Hamısı hər gün yaşadıqları dialoqları idi. Tək fərq Elnarənin “sevindim” deyərkən səsinin azacıq titrəməsi idi...
Elnarə kompüterdəki yazıya gözünü diksə də, ağlı tamamı ilə başqa yerdə idi. Odur ki, otaqda get-gedə yayılan pıçıltının fərqinə belə varmamışdı. Birdən topuqlu ayaqqabıdan gələn səslərin ona yaxınlaşdığını eşidib, başını qaldırdı...
Ceyhun yazını bitirməyə çalışsa da, yan masadan gələn səslər fikrini yayındırırdı. Onların eşitməsi üçün qələmi masaya döyəcləməyə başladı. Səslər azalmaq əvəzinə artırdı. Hətda bayaqdan yüksək səslə danışan Rasim, qəhqəhələrlə gülməyə başlamışdı. Geriyə çevrilib, Ceyhunun qəzəbli baxışları ilə rastlaşdıqda, gülməyini kəsmək əvəzinə, ona yaxınlaşdı. Lağ edərmiş kimi: - Əfəlsən, əfəl. Yaraşıq, boy-buxun olmaqla deyil ee, adamın canında olsun gərək- deyib, əlində tutduğu şəkli onun masasına atdı. Ceyhun Rasimin bu yersiz danışıqlarına öyrəşdiyindən, əlini yelləyib yalandan gülümsədi. Masadakı şəkilə gözü sataşdıqda, donub qaldı...
*** - Sizin nə işiniz var burda?! Nilay məsum bir şəkildə gülümsəyib, qırmızı boyalı dodaqlarını büzərək dedi: - Mən sadəcə sizinlə söhbət etmək istəyirdim. Elnarə qaşlarını düyünləyib, özünü sakit göstərməyə çalışaraq dedi: - mənim sizlə danışacaq heç nəyim yoxdu. Nilay çiyinlərini çəkib, Elnarəyə tərəf əyilərək, gözlərinə baxıb pıçıladı: - Əminsənki ərinin sevgilisi ilə danışacaq heç nəyin yoxdu? Bir də düşün, bərkdən də soruşa bilərəm. Elnarə otağa göz gəzdirib, hər kəsin onlara baxdığını gördü. Sakitcə ayağa qalxıb, Nilaya gülümsəyərək baxaraq dedi: - Gəlin başqa yerdə danışaq Nilay “xanım”..
Elnarə qarşısındakı stulda