əyləşib, sakitcə çayını içən Nilaya sual dolu baxışlarla baxırdı. Nilayın rahat, sanki heç nə olmamış kimi davranması əsəblərinə toxunurdu. Sinə dokeliteli, qısa qırmızı donu, boyalı üzü və bütün bunlara baxmayaraq hələ də məsum görünməsi onu qiciqlandirsa da, gozel oldugunu etiraf edirdi ureyinde. Beli, Nilay gozel idi. Ince, esmer vucudu, mesum uzu ve qeribe baxisli gozleri ile olduqca gozel idi. Her kishini celb edecek qeder gozel... Elnare bunu hezm ede bilmeyib, gozlerini esebilikle yere dikdi. Nilay uzune yaxinlasdirdigi fincanin arxasinda gulumsemesini gizleyerek Elnareye baxirdi. Onun uzundeki ifadeden neler dushunduyunu anlaya bilirdi. Fincani masaya qoyub, soze bashladi: - Niye sizinle danishmaq istemeyim maraqlidi he? Elnare gozlerini yerden chekib, bosh bir ifade ile Nilaya baxaraq dedi: - Beli. - Eslinde sebeb chox sadedir. Sadece vicdan. - Ne? Nilay Elnarenin teeccublu baxishinda zovq alirmish kimi gulumseyib dedi: - Beli vicdan. Men o gun size yalan dedim. Ceyhunla aramizda hec ne yoxdu. Elnare chiynini chekib: - Bunu niye mene deyirsiz? Mence ele indi yalan deyirsiz.- deyib, kinaye ile gulumseyerek uzunu yana chevirdi. Bu qadinin yaninda ozunu meglub hiss edirdi nedense. Dunenden beri o da Nilayin yalan dediyini dushunse de, indi oz agzi ile etiraf etmesi onu daha chox shubheye salmishdi. "menim burda ne ishim var"- deye dusunub, masadan qalxmaq isteyirdi ki, eshitdiyi titrek ses onu dayanmaga mecbur etdi: - Men istemirem. Erini elinden almaq istemirem. Elnare uzunu chevirib Nilaya baxanda, donub qaldi. Gucle udqunub: - Ne? - deye pichildaya bildi sadece. Nilay: - Men istemirem. Erini elinden almaq istemirem. Amma ona ehtiyacim var... Onu senden almaq istemirem! Sen de onu mene verme. Ozune bagla, gizlet, zincirle! Bir sey et! Uzaq tut onu menden... Basqa hecne istemirem. Sadece onu menden qoru- deyib yanagindan suzulen yaslari silib, ayaga qalxdi. Kichik chantasindan pul chixarib masaya ataraq, hele de ona teeccuble baxan Elnareye fikir vermeden