qabağından keçərək pillələri enməyə başladı. Ceyhun onun arxasıyca gedib, hara getdiyini öyrənmək istəsə də, özünü cilovladı. O aşağı enərək, binadan çıxıb Nilayın getdiyi yolun əksinə getdi.

Hər ikisi beyinlərini məşğul edən suallarla bərabər sanki zorla gedirlərmiş kimi addımlayırdılar...

Elnarə masadan başını qaldırdıqda qarşısında Ceyhunu görüb donub qaldı. Ceyhun iş yerinə ilk gəlişi deyildi, lakin olanlardan sonra onu görməyi heç istəmirdi. Özünü toplayıb, Ceyhuna heç nə hiss etdirməmək üçün gülümsəyərək dedi: - Salam. Burda nəsə işin var? Ceyhun gözlərini Elnarəyə dikib, qaşlarını çatdı. Onun normal halı o qədər soyuq idi ki, bu an həyəcanını gizlətməyə çalışdığı aydın hiss olunurdu. Elnarə bunu anlamış kimi, cəld gözlərini ondan qaçırdı. Ceyhun şübhələnsə də, bildirməyib əlini masaya qoydu. Gözlərini masaya dikib, az qala çəkinərək dedi: - Əslində sənin bir işin olub-olmadığını soruşacaqdım. Elnarə təəccüblənsə də, heç nə anlamayıb dedi: - Əslində bitib, amma bəlkə qalıb qızlara kömək elədim. Nəsə olub? Ceyhun: - Heç nə olmayıb, sadəcə əgər işin yoxdursa bir yerdə şam edərdik. Yəni, sənə borcluyam axı- deyib, gülümsəməyə çalışdı. Elnarə Ceyhunun bu təklifindən çaşıb qalmışdı. Belə bir şeyi, xüsusi ilə də belə bir vaxtda heç gözləmirdi. Sevinclə gülümsəyib, “hə, əlbətdə!” demək istəyirdi ki, “Yəni, sənə borcluyam axı...” cümləsi beynində əks-səda verdi. Beli, Ceyhun ona borcu idi. O axşam özü hazırlanıb, gec saatlara qədər onu gözləsə də, Ceyhun bəlkə də o qadının yanında idi... Elnarə bunları dərk edib, acı-acı gülümsədi. Gözlərini Ceyhuna dikib, səsindəki kədər gizlətməyə çalışaraq dedi: - Gedək...

Bir saatdan çox idi ki, kiçik bir restoranın masasında əyləşmişdilər.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Lakin tək etdikləri qarşılarındakı yeməyi yeyirmiş kimi davranmaq idi. Nə zaman danışmaq istəsələr, dialoqları qısa sürürdü. Bundan bezən Ceyhun çəngəli yeməyinə batırıb, Elnarəyə baxmadan dedi: - Niyə biz söhbət edə bilmirik? Elnarə də ona baxmadan