n dedi: - Bilmirəm. Bir-birimiz tanımırıq yəqin. - Hə. Həmişə belə idik? - Bilmirəm. O qədər də birlikdə vaxt keçirməmişik axı. ən son bura gəldiyimiz... Ceyhun Elnarənin cümləsini bitirmədiyini görüb, başını qaldırdı. Onun guya yemək yeyirmiş kimi davrandığını görüb, gülümsəyərək dedi: - Ən son bura gələndə ilk görüşümüz idi hə? İkimizi də zorla göndərmişdilər. Elnarə utansa da, o da gülümsəyərək dedi: - Hə. Hələ xalam zorla makiaj etmişdi. Klouna oxşadığımı düşünürdün yəqin. - Yox, daha çox robota. Çünki tək kəlimə demədən masaya gözünü dikmişdin. - Sən də acgözə oxşayırdın. Elə ancaq yeyirdin. Ceyhun gülümsəyib, özünü təmizə çıxarmaq üçün: - Neyləməliydim bəs? Sən heç danışmayanda, məndə vaxt keçsin deyə yeyirdim ancaq- deyib, Elnarənin kinayəli baxışını görüb davam etdi: - Amma o gün həqiqətən çox yemişdim. Düz 2 gün qarnım ağrıdı. Ikisi də bu sözə ürəkdən gülməyə başladılar. Ikisinin də söhbət üçün mövzu tapdıqlarına sevindikləri bəlli idi. Lakin 2 dəqiqə sonra dərin səssizlik çökdü masaya. Ceyhun qarşısındakı yeməyi çəngəllə qarışdırıb, kinayə ilə dedi: - Danışmağa başqa xatirəmiz yoxdu hə? Bir xatirəmiz vardı, onu da özümüz istəmədən yaratmışıq. Elnarə də kinayə ilə gülümsəyib: - Yoxdu. Nuş olsun, mən gedim sabah ki, proqramı yoxlayım- deyib masadan qalxdı. Çantasını götürüb, çıxışa tərəf gedərkən ağlamağını güclə saxlayırdı. O gün masaya sırf onun üzünə baxmağa utandığı üçün baxdığını deyə bilməmişdi...

Nilay yorğun addımlarını sürüyüb, yaşadığı binaya tərəf gedərkən uzaqdan binanın girişindəki pillələrdə birinin oturduğunu gördü. Bir az daha yaxınlaşdıq da, onun Ceyhun olduğunu anlayıb, yolunu dəyişdirdi. Heç 10 addım getməmişdi ki, arxasıyca birinin gəldiyini hiss etdi. Geriyə baxmadan dedi: - Gördün? - Sən də məni gördün hə? Nilay dabanının üstündə geriyə çevrilib, Ceyhuna baxaraq soruşdu: - Nə istəyirsən? Ceyhun: - Sabah məqaləni verməliyəm- deyib, çiynini çarəsiz kimi çəkdi. Nilay dərindən nəfəs alıb, binaya tərəf getdi. Hələ də yerində dayanan