u səfər yalan olmasın. Nilay gülümsəyərək: - Mən yalan deməmiş...-deyib, cümləsini bitirmədən ayağa qalxdı. Otağın digər tərəfinə addımlayıb, divardakı aynadan özünə baxaraq davam etdi: - Mən Nilay Mirzəzadə. Nilay... bildiyin kimi, varlı bir ailənin qızı idim. Amma 18 yaşımda birini sevdim. Varlı qız və kasıb oğlan eşqi. Tanış gəlir hə? O qədər çox sevdim ki, ailəmi belə qarşıma aldım. Onun əlindən bərk-bərk tutub, atamın təhqirlərini dinlədiyim gün hələ də yadımdadı. İkimiz də titrəyirdik, amma əllərimizi ayırmırdıq. “həyat sizin bildiyiniz kimi deyil”. Həqiqətən də həyat bizim bildiyimiz kimi deyildi. Gecənin bir yarısı, əllərimizdə kiçik bir çanta küçələrdə dolaşarkən anladıq bunu. Ceyhun cibindən çıxardığı qeyd dəftərçəsinə tələsik yazarkən, Nilayın susmasını fürsət bilib soruşdu: - Sonra da pulsuzluq, aclıq yavaş-yavaş sevginizi yox etdi hə? Amma atanızın yanına qürurunuza görə dönə bilmədiz və sonra da... yəni sevdiyin öldükdən sonra məcburən əxlaqsızlı... - Özüm istəmişəm. Ceyhun ani bir hərəkətlə ona dönüb, qətiyyətlə sözünü kəsən Nilaya baxdı. Əli ilə alnını ovxalayıb, güclə eşidiləcək tərzdə pıçıldadı: - Niyə axı... Nilay asta addımlarla ona yaxınlaşıb, üzünə baxıb titrək səslə dedi: - Sən heç sevmisən? Ceyhun ani sualdan çaşsa da, gözünü yerə dikib cavabladı: - Yox. Nilay dizləri üstə çöküb yerdəki xalını əli ilə oxşayaraq titrəyən səsi ilə danışmağa başladı: - Sevdiyin vaxt sənə elə gəlir ki, heç kəs səni anlamayacaq, heç kəs əsla sənin qədər sevməyib və heç kəs sənin qədər sevə bilməz. Onun gülüşü sənin gülüşün, onun göz yaşı sənin göz yaşın. Hər şeyin o. 2 il, 2 illik bir yuxu... biz 18 yaşlı iki dəli, əlimizdə tək olan şey sevgimiz idi. Amma hər gözəl şeyin sonu var hə?

***

Xəstəxananın kəsif dərman oxuyan dəhlizində bir qız addımlarını sürüyərək irəliləyirdi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Köhnə, boyası solmuş divarlardan tutaraq yıxılmağını çətinliklə saxlayırdı. Üst-başına bulaşmış qan və ağlamaqdan şişmiş gözləri ilə bir faciə yaşadığını