, ilk sevgisi qucağında can verən 20 yaşlı bir qız nəyin yaxşı, nəyin pis olduğunu anlamalıydı hə? əlbətdə anlamalıydı! Bəlkə ağılsız idi? Bəlkə əxlaqsız idi? Bəlkə sadəcə bəhanə axtarırdı?- deyib, qəzəb ilə onun gözlərinə baxdı. Birdən ani hərəkətlə geriyə çevrilib pıçıldadı: - Bəlkə də sadəcə onu dayandıracaq heç kim yox idi. Ceyhun Nilaya tərəf bir addım atıb, dayanaraq bayaq dediklərinin fərqinə vardı. Nilayı incitdiyini anlasa da belə səfeh bir səbəbi məntiqi qəbul edə bilmirdi. Yumruğunu düyünləyib: - Nə olursa olsun, axmaq bir səbəb idi- deyib, qapıya tərəf getdi. Qapının zərblə örtülmək səsi eşidilərkən, Nilayın beynində hələ də “axmaq bir səbəb idi” cümləsi səslənirdi. Bu cümləni əvvəllər də eşitmişdi. Çox, çox əvvəl...

“ - Nə var, nə var sevdiyin ölüb deyə gedib tanımadığın, piyli bir kişi ilə yatmaq hə? Eynəkli cümləsini bitirib yenə qəhqəhə ilə güldü. Son yarım saat idi bunu deyib gülürdü. Digər qızlar qorxmağa başlayırdı artıq. Sonunda biri cəsarətə gəlib ona yaxınlaşdı. Üzünü əlləri arasına alıb, titrək səslə dedi: - bəsdi. Bunu eləmə. Yalvarıram eləmə... eynəkli gözlərini qarşındakı bu incə qıza dikib, kövrək səslə pıçıldadı: - axı bu axmaq bəhanədi. Evinə qayıda bilərdi. Çox yalvarsaydı atası onu qəbul edərdi. Ya da özü başqa bir şey işləyərdi. Yenə sevərdi, evlənərdi, çoxlu-çoxlu uşaqları olardı. Amma... bu axmaq səbəbdi... danışdıqca gözlərindən yaş süzülürdü. Yavaş-yavaş səssizcə axan yaşların yerini hıçqırıqlar almağa başlayırdı...”

Nilay gözlərindən axan yaşı əlinin tərsi ilə silib, kinayə ilə pıçıldadı: - Axmaq səbəbdi...

***

Elnarə divanda əyləşib Ceyhunu gözləyirdi. Bu gün Ceyhun onu yeməyə dəvət edəndə o qədər sevinmişdi ki, amma indi olduqca kədərli idi. Onunla aralarında o qədər böyük məsafə var idi ki. Bunu sanki indi anlayırdı. Gözlərini qaldırıb divardakı saata baxdı. Gec olduğunu görüb ayağa qalxdı. Kədərli bir səslə: - Yəqin onun yanındadı – deyə pıçıldayıb, yataq otağına tərəf addımladı. Birdən qapının dəstəyinə