əlini atıb, digər əli ilə də başını tutdu. Bütün ev başına fırlanırdı sanki. Yavaşca yerə çöküb, “mənə nə oldu?” – deyə pıçıldadı..
Ceyhun qaranlıq və boş küçədə addımlayırdı. Nə edəcəyini, nə etdiyini dərk etməyə çalışırdı. Yolun kənarındakı kiçik dükana girib siqaret və alışqan aldı. Dükandan çıxıb, səkiyə oturaraq əlinə bir siqaret aldı. Yandırdığı siqaretdən dərin bir qullab aldığı anda, gözlərini acışdıran tüstü ilə bərabər öskürməyə başladı. Siqaret paketini ovcunun içində büzüşdürüb, kənara atdıqdan sonra köynəyinin bir düyməsini açdı. Göy üzünə baxıb, acı-acı gülümsəyərək pıçıldadı: - Bunu belə bacarmıram... Bəli, Ceyhun bacarmırdı. Həyatı boyunca əlinə içki, siqaret almayan, yalnız karyerası ilə məşğul olan-yəni hər zaman “doğru”nu edən bu adam bacarmırdı. Bir tərəfdə onun heç yanından keçmədiyi çirkabdan gələn qadın və digər tərəfdə onunla demək olar ki, eyni olan bir qadın. “doğru” olan... Hər zaman “doğru” olanı etmək lazımdır. Bəs bu “doğru”ları kim təyin edir?
Ceyhun beynini məhv edən suallardan bezib ayağa qalxdı. Evinə tərəf addımlamağa başladı. Binanın qabağına çatdıqda ayaq saxladı.
Elnarə açılan çöl qapısının səsini eşitsə də, Ceyhunun gəldiyini bilib yerindən tərpənmədi. Başgicəllənmələri az əvvəl dayanmışdı. İstər-istəməz qorxmuşdu. Ceyhuna bunu demək üçün yataq otağına keçməsini gözlədi. Lakin dəqiqələr keçsə də otağın qapısı açılmırdı. Elnarə dolmuş gözlərini yumub, yuxuya getməyə çalışdı... Səhər olduqda çarpayının sağ tərəfinin pozulmamış olduğunu görüb, ağlından bəlkə də Ceyhunun axşam evə gəlmədiyini keçirdi. Hazırlanıb qonaq otağına keçdik də, Ceyhunun divanda yatdığını gördü. Bir anlıq təəccüblə ona baxdı. Yanına yaxınlaşıb, çiyninə yüngülcə toxunaraq oyatmağa çalışdı. Ceyhun gözlərini açıb, yarı-yuxulu ona baxdığını gördükdə dedi: - Burda niyə yatmısan? - Eee, gec gəlmişdim, səni narahat etmək istəmədim. Elnarə Ceyhunun gözlərini qaçırmasından yalan dediyini anlayaraq, kinayə ilə gülümsəyib dedi: - Oyaq idim. Ceyhun Elnarənin