n kinayəsini anlayaraq, divandan qalxdı. Axşam divanın küncünə atdığı gödəkcəsini əyninə geyinib, masanın üstündəki kağızları əlinə aldı. Qapıya tərəf addımlayarkən, üzünü çevirmədən dedi: - Məqaləni redaksiyaya verməliyəm. Elnarə o qapıdan çıxmadan nə isə demək istəsə də, cəsarət edə bilməyib qapının örtülməsini izlədi. Dərindən nəfəs alıb, masaya dağılmış vərəqlərə baxdı. Çoxuna sadəcə bir cümlə yazılıb əzişdirilmişdi. Elnarə birini əlinə alıb, səsi titrəyərək oxudu: - Nilay Mirzəzadə... Nilay...
***
Nilay geniş və işıqlı ofisində, dəri kreslosuna əyləşib əlindəki vərəqlərə baxırdı. Yazıların çoxundan heç bir şey anlamadığı hiss olunurdu. Kağızları masaya atıb, əlləri ilə başını tutaraq ofuldadı. Birdən qapının döyülməsi ilə ciddi görkəm alıb, incə səslə dedi: - Girin Qapını açan zərif geyimli, incə bir qız içəri keçmədən dedi: - Nilay xanım, Kamil bəy gəlib. Nilay üzündə yaranan qorxunc ifadəni cəld ustalıqla gizlədib, gülümsəyərək: - Sağ ol Arzu. Mən gəlirəm – deyib, qızın getməsini gözləmədən ayağa qalxdı. əlləri titrəyərək saçlarını düzəldib, otaqdan çölə çıxdı. Otağın qapısının ağzında onu gözləyən orta yaşlı kişi gördüyü anda, üzündə həmişəki məsum ifadə yarandı.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Yavaşca ona yaxınlaşıb, qollarını boynuna dolayaraq pıçıldadı: - Darıxmışdım sənin üçün sevgilim. Üzünü Kamil bəyin çiyini ilə gizlətsə də, gözlərindəki sonsuz nifrət hiss olunurdu.

***
Elnarə masasına əyləşib, əli ilə başını tutdu. Baş gicəllənmələri başlamışdı yenə. - Eliş sənə nə olub? Elnarə Naziləni səsindən tanıyıb, başını qaldırıb ona baxdı. Üzündəki təlaşlı ifadəni görüb, zorla gülümsəyərək dedi: - Heç nə. Sadəcə biraz başım gicəllənir. Nazilə qayğı ilə Elnarəyə baxıb, birdən ağlına gələn fikirlə sevinclə qışqıraraq dedi: - Elişşş, yoxsa hamiləsən?! - Nə? Yox. - əminsən? Elnarə “əminəm” demək istəsə də, xüsusi halını yadına salıb duruxdu. əslində hamilə ola bilərdi. əlini qeyri-ixtiyari qarnına aparıb, pıçıldadı: - Əslində. Bilmirəm- deyib, söhbətdən