k sıxıb xəstəxanadan çıxdı. yanındakı Nazilə qolundan tutub, dayanmadan danışsa da o sanki eşitmirdi. Qapıdan 4-5 addım ayrılmamış, cəld Naziləyə dönüb fısıltıya bərabər səslə dedi: - Sus! Sus xahiş edirəm. Nazilə Elnarənin bəm-bəyaz olmuş üzünə dərin kədərlə baxıb, səsi titrəyərək dedi: - Eliş... Eliş gedək bir yerdə oturaq, çay içək. Özünə gəl. Elnarə Nazilənin mərhəmətli baxışları altında əzildiyini hiss edib, dərindən nəfəs alaraq əlini yox mənasında yelləyib dedi: - Yox. Mən evə gedim. Bunu Ceyhuna deməliyəm. - Demə Eliş. Yəni sonra deyərsən. Həm nə bilirsən, bəlkə səhvdi cavablar? Elnarə acı-acı gülümsəyib: - Bəsdi. 10 dəfə də, 100 dəfə də test etsək, eyni cavablar çıxacaq. Mən evə gedirəm – deyib, arxasını dönüb yola tərəf addımladı. Əli ilə taksiyə işarə edib, dayanan avtomobilə mindi. Adresi dedikdən sonra, başını şüşəyə söykəyib yola baxdı. Gözündən yaşlar axarkən, əkimin dedikləri beynində səslənməyə davam edirdi. “xəstəliyiniz çox irəli gedib”, “bu vaxta kimi necə hiss etməmisiz axı?...”, “dəqiq deyil, amma böyük ehtimalla yumurtalığınızı amputasiya etməli olacağıq...”, “ bəli, bu sizin ana olma şansınızı azaldacaq və digər yumurtalığa keçmə ehtimalı da var”. Indi də, həkimi dinlərkən də anladığı tək şey bir daha ana ola bilməyəcəyi idi. Nə özü, nə də Ceyhun işləri səbəbi ilə uşaq istəmirdi hələ ki, hət da bu haqda düşünməmişdilər də. Lakin bu an ana olmayacağını bilmək incidirdi Elnarəni. Nə xəstəliyinin ciddiyyəti, nə də başqa fəsadları ola bilməsi vecinə deyildi. Bu an sadəcə əsla sahib olmadığı və sahib ola bilməyəcəyi bir şeyi itirmək yandırırdı ürəyini-analıq.

Elnarə taksidən enib, sürücünün pulunu verdi. Qarşısındakı binaya baxıb, dərindən nəfəs alaraq özünə gəlməyə çalışdı. Lakin göz yaşları yanaqlarından süzülməyə davam edirdi. Sonunda özünü toplayıb binadan içəri keçdi. Hər pilləni çıxdıqda daha da gücsüzləşirdi sanki. Pilləkənin məhəccərindən tutub özünü yuxarı dartırdı. Evinin qapısı önünə gəlib, bayaqdan yerlə sürüdüyü çantasından