açarları götürüb qapını açdı. Içəri keçib, Ceyhunun masanın arxasında əsəbi şəkildə kağızları qaraladığını görüb təəccübləndi. Bayaqdan güclə saxladığı yaşlar gözünə dolarkən, səsini titrəməsini güclə gizlədib dedi: - Sən niyə tez gəlmisən? Ceyhun başını kağızlardan qaldırmadan: - Gələ bilmərəm? Bura mənim də evimdi. - Bilirəm. Mən sadəcə senin evdə olmana təəccübləndim. Son vaxtlar axşamlar belə evə gəlmirdin. Ceyhun onun Nilayın yanına getməsini nəzərdə tutduğunu qalxıb, qəzəblə ayağa qalxaraq qışqırdı: - Hə, gəlmirdim. Işim var idi çünki. Indi işim bitdi artıq, birdə ora getməli olma... Ceyhun səsini kəsib, Elnarənin yaşlı gözlərinə baxdı. Ilk dəfə idi onu ağlayan görürdü. Təlaşla ona doğru bir addım atıb dedi: - Sən yaxşısan? nə olub? mən qışqırmaq istəmədim, bağışl... - Bu gün həkimə getmişdim. - Hə? Niyə? - Hamilə olduğumu düşünürdüm. Ceyhun nə hiss edəcəyini bilməyən bir baxışla ona baxdı. Sevinməsi gərəkdiyini xatırlayıb, gülümsəyərək dedi: - Hamiləsən? Elnarə gözündən axan yaşlara rəğmən, olduqca ruhsuz bir ifadə ilə dedi: - Yox. əksinə, mən əsla ana ola bilməyəcəm. - Nə?! Ceyhun təəccüblənməyə macal tapmamış, Elnarə yerə çöküb hönkürtü ilə ağlamağa başladı. Ceyhun nə edəcəyini bilməz tərzdə ona baxdıqdan sonra, cəld yanına çöküb qolları arasına aldı. Nə qədər sakitləşib, nə olduğunu söyləməsini istəsə də, Elnarə “mən əsla ana olmayacam” deyə ağlamağa davam edirdi. Sonunda onun əlindəki üstündə xəstəxana simgəsi olan qovluğu görüb, cəld əlinə aldı. Içindəki kağızlara cəld göz atıb, nə isə anlamağa çalışdı. Birdən həkim rəyinə göz atıb, Elnarənin üzünü əlləri arasına alaraq dedi: - Sən xərçəngsən? Elnarə Ceyhunun gözlərinə baxıb, başını yellədi. Birdən qollarını boynuna dolayıb, pıçıldadı: - Mən əsla ana ola bilməyəcəm. Ceyhun Elnarənin saçlarını sığallayıb, onu təskin etməyə çalışırdı: - Narahat olma, düzələcək. Sabah həkimə gedərik, daha yaxşısına, hətda xarici ölkələrə. Müalicə olunarsan, keçər bu xəstəlik. Ceyhun təlaşla sözləri sıralayıb, Elnarəni