onu cazibədar edirdi. Lakin bu dünya da çirkinlik də, gözəllikdə eyni lənətdir... Nilay ayna da özünü süzüb, yatağın üzərinə qoyduğu çantanı götürdü. Qərarlasdırdığı saata az qalırdı. Addımlarını sürüyərək qapıya tərəf getdi.(müəllif: Cəmilə Məmmədli) Açdığı qapını əli ilə saxlayıb, evdən kənara bir addım atmağa belə cəsarəti çatmırmış kimi dayandı. əlini boynunda gəzdirib, havası çatmırmış kimi dərindən nəfəs aldı. Bu an ölüm məhkumları kimi idi. Öz edamını tələb edən bir ölüm məhkumu...

*****

Ceyhun üzündə bir təbəssumlə kompüterdə yazı yazırdı. Uzun müddət sonra ilk dəfə idi ki, belə rahat idi və xoşbəxt belə sayılardı bu an. Başqaları da ondakı bu dəyişikliyi hiss etmiş olacaq ki: - Nolub, ağzın qulaqlarına çatır? Ceyhun kürəyinə dəyən zərbənin ağrısı ilə üz-gözünü turşudub, səsindən tanıdığı Rasimə baxdı. Yenə irişərək gülümsəyirdi. - Sən adam olmayasan?. Heç nə olmayıb. - Ə bəsdi görək. Sənin kimi yeriyən divar durduq yerə hırtıldamaz. Ceyhun bezgin şəkildə: - Heç nə olmayıb dedim. Kefim yaxşıdı sadəcə. Rasim cavabdan narazı kimi baxıb, birdən ağlına gələn fikirlə: - Düzün de görüm, arvadın xəstələnib deyə. Özüva təzə sevgili tapmısan? Düz eləmisən, birden ölüb eliyər, zapaz olsun – deyib, Ceyhunun sərt baxışlarını görüncə onun kürəyinə bir də vurub gülərək dedi: - Ə zarafat eliyirdim. Amma öz aramızdı, o şirkət sahibi xanım bomba idi ha. Ceyhun Rasimin getməsini gözləmədən üzünü çevirib yazıya davam etdi. Rasim anlayıb getsə də, qulaqlarında onun dedikləri hələ də cingildəyirdi. Az qalıa unutduğu bir şeyi xatırlamışdı – Nilay. Onu ağlında atıb yenə yazıya davam etmək istəsə də, tək bir klavişi belə basa bilmirdi. Beynin hər nöqrəsi Nilay ilə bağlı suallar ilə dolmuşdu artıq. Indi boş baxışlarla gözünü ekrana zillərkən, bu an beynini işğal edən qadını necə unutduğunu anlaya bilmirdi. Çarəsiz çəkildə başını masaya qoyub cavabsız sualları ilə boğuşmağa çalışdı...

*****

Qırmızı rəngin hakim olduğu mehmanxana otağında, qırmızı paltardakı Nilay