olan qapıdan içəri keçdi. Evdəki hər şey elə adi idi ki, sanki sahibi dükana gedib və az sonra gələcək. Bomboş olan qonaq otağından keçib, yataq otağı olduğunu düşündüyü otağa girdi. Qadınlıq sövq-təbi ilə otaqdakı bütün aynaları göz ucu süzdü. Hər küncdə, hər yerdə özünü görmək onu az qala dəli edəcək ikən gözlərini yumdu. Sakitləşib təkrar gözünü açdı. Tavandakı aynaya gözü ilişib, pıçıldadı:
- Dünyanın ən gözəl qadını belə olsan hər saniyə özünü görməyə dözə bilməzsən, o necə qadındır axı...
Yataq otağından istədiyini tapmayıb çıxdı. Bezgin halda qapıya tərəf gedib, evdən çıxmaq istərkən masanın üstündəki kağız diqqətini çəkdi. Ağır addımlarla masaya yaxınlaşıb, kağızı əlinə aldı. Dairəvi mürəkkəb ləkələrindən yazaın ağladığı hiss olunurdu. Marağına qalib gələ bilməyib, gözlərini məktəbli xətti ilə yazılmış sətirlərə dikdi:

“ Salam... mən Lamiyə. Uzun müddətdi öz adımı belə unutmuşdum. Nilay, Nilay olmaq o qədər rahat idi ki. Güclü bir qadını oynamaq o qədər rahat idi ki. Evli bir adamı sevmək və bundan utanmamaq, bir fahişə olmaq və buna peşman olmamaq, hər an ölə biləcəyini bilmək və bundan qorxmamaq... Mən isə Nilay deyiləm... Bütün heyatı bir anın içində dəyişən Lamiyəyəm sadəcə. Zorlanan, ərindən qaçan və bir fahişəxanaya düşən Lamiyə. Nilay olsaydı `qadına ancaq paçasının arasındakına görə qiymət verən eclaflar`ın günahkar olduğunu deyərdi. Amma mən bilirəm, tək günahkar mənəm. O adama inanıb getməsəydim, mənim günahım olmayan bir səbəbdən dəlinin birinə məni vermələrinə icazə verməsəydim, bir fahişəxanaya düşmək əvəzinə süpürgəçi işləsəydim... indi bunu düşünmək asandır, lakın aclıqdan halın olmayanda sümük gözləyən itlər kimi tanımadığın adamın belə arxasıyca gedirsən, hər kəs sənə iyrənc məxluq kimi baxarkən bu baxışlardan qurtulmaq üçün hər dediklərin edirsən, ya da bir tikə çörək üçün bədənini belə verirsən... axmaq səbəblərdi. Sadəcə yaşamaq üçün bunlara razı olursan və bir gün sənə yeriyən ölü olduğunu deyirlər. Amma özü ilə bərabər