r basqalarını da apara biləcək bir ölü... Mən elə bir ölüyəm. Damarımda axan qanım ölümcül bir zəhərdi. Sevinmişdim, o zibilxanadan qurtulmağıma sevinmişdim. Bəlkə başqa ölkəyə gedərdim, insanların məni tanımadığı, keçmişimi üzə vurmayacaqları, təkrar-təkrar o zibilliyə düşməyəcəyim bir ölkəyə... Evlənərdim, uşaqlarım olardı... amma olmaz, çünki mən... fahişələr fahişə olaraq doğulurmu bilmirəm, amma fahişə olaraq öləcəyini öyrəndim. Bir dəfə girdiyin bataqlıqdan, bir daha çıxma- çünki hüç kəs sənə kömək əli uzatmayacaq. Indi isə tək edəcəyim bizi bu bataqlığa salan insanları zəhərləməkdi. Sadəcə edalət. Onlar bizim bədənimiz, namusumuzu, arzularımızı, həyatımızı aldılar, mən isə sadəcə canlarını. Amma bu o qədər də adələtli deyil. Məleykənin hər şeyini alan sürücüm, Sevincin ögey atası işçim, mənim heyatımı məhv edən `sevgilim` və bir alçağın oğlu olan sevdiyim... sadəcə son dəfə fahişəlik edəcəm və hər şey bitəcək...”

Elnarə məktubu bitirib masanın üzərinə qoydu. O məsafədən belə iri hərflərlə tələsik yazılmış cümləni görə bilirdi. Gözunu masanın üstündəki dəmir qutuya dikib, beynində olanları canlandırmağa çalışdı. “mən bunu bacarmadım”- Elnarənin tək təsəllisi bu cümlə idi… o bunu bacarmamışdı...


*****

Ceyhun cəld taksidən enib, toplanmış camaatı yararaq irəli keçdi.(Cəmilə Məmmədli) Üzüntə ağ örtük olan birisi xərəkdə təcili yardım maşınına qoyulmuşdu. Qapılar bağlanmadan qaçıb onu görmək istəsəs də dayandı. Başlnl qaldırıb yarı uçuq binaya baxdı. Bu onun gətirdiyi bina idi. Onun əlindəki açarı xatılayıb, acı-acı gülümsədi. O bunu planlamışdı. Son görüşlərində dediyi sözlər də bunu isbatlayırdı...
Boş gözlərlə qarşısındakı binaya baxdı. Artıq tamaşa varmış kimi yığılan adamlar belə dağılırdı. Təcili yardım maşının səsi belə eşidilməz olmuşdu. Amma o gözünü çəkmədən baxırdı qarşısındakı binaya. Birdən qaçaraq binaya girdi, cəld addımlarlaa pillələri dırmanıb bana çatdı. Yarı açıq olan dəmir qapını itələyib cixdi. Soyuq asfaltda olan tək şey