uçuşan kağızlar idi. əyilib yerdəki kağızlardan birini götürdü. Adi qara qələnlə çəkilmiş sim-siyah bir kəpənək. Yerdəki kağızları bir-bir toplayıb baxdı. Iri, xırda qara kəpənək... sadəcə qara, uça bilməyən kəpənəklər...
1 İL SONRA:
- Qızım nə çəkirsən?
- …
Elnarə yenə tək kəlimə etmədən rəsm çəkən qıza baxıb gülümsədi. Inanırdı onu bir gün danışdıra biləcəyinə. Çünki qara olan kəpənəklərinə belə b ir rəng- qırmızı gəlmişdi...
“ - səni sevirəm. Amma bir qadının kişini sevdiyi kimi yox. Mən sadəcə sevirəm. Sənin mənə toxunmanı istəmirəm, yanımda olmanı istəmirəm, məni sevməni istəmirəm. Mən sadəcə sevirəm. Heç nə istəmədən, gözləmədən... aciz və sakit bir sevgi. Səni dinləyən, səni anlamağa çalışan, səni insan görən birisinə hiss edə biləcəyin bir sevgi. Amma səni sevən bir qadın var, səni arzulayan, səndən uşağı olmaını istəyən, səni həqiqətən sevən bir qadın...”- Ceyhun xatirələrindən ayılıb həvəslə uşaqla məşğul olan Elnarəyə baxdı. Gülümsədi. Bəlkə bir gün o da onu sevə bilərdi. Lakin hələ də bir başqasını sevirdi... toxunmaq istəmədiyi, yanında olmaq istəmədiyi, sadəcə dinləmək anlamaq istəyəcəyi birini. Vicdan ezabı ilə yenə gözlərini yumdu. Bəlkə o gün susmaq əvəzinə bunları desəydi... amma vicdanını başqa bir şey sızladırdı- o deməməyinə peşman deyildi. Çünki Lamiyənin düşündüyü kimi deyildi, o bir fahişəni insan olaraq görə bilməmişdi...

*****
Dünyada qara kəpənək olsaydı neynərdi? Hər gün sevgilisinin tehqirlərini eşidən və sadəcə ağlayan Məleykəninmi yanına gedərdi, ya da öz gənc bədənini qalın paltarla gizlədib ssoyuq küçələri süpürən Sevincin? Bəlkə də Lamiyənin məzarına gedərdi? Və yenə onun qəbrini ziyarə edən 2 qadının...
- Heç vicdan əzabı çəkirsən?
- Niyə?
- Hər gün başqa insanı zəhərləyirsən.
- Və bunu onlara böyük zövqle deyirem. O zəhərin Lamiyədən bossa, ondan da mənə keçməsi mənim günahım deyilki? Həm mən onlara yatağıma gəlməsi üçün pul vermirəm, əksinə...
Elnarə üzündə yenə kinayəli təbəssüm olan Nilaya baxıb