daha berk özüne sıxırdı. Artıq sakitleşen Nilayın saçlarını sığallayıb, qulağına pıçıldadı: - Senin günahın yox idi.
Ceyhun Nilayın üzünü elleri arasına alıb, uzun-uzun gözlerine baxdı. O gözlerdeki keder, mesumiyyet üreyini ağrıdırdı. Nilay ağlamasa bele, içinde qopan fırtınaları gözlerinden oxumaq olardı. Ceyhun özü de hiss etmeden Nilayın üzünü özüne yaxınlaşdırırdı. Dodaqlarının onun dodaqlarına deymesi üçün başını azca eydikde, birden Nilayın baxışları ifadesizleşdi. Ani bir hereketle Ceyhunu iteleyib, geriye çevrildi. Buz qeder soyuq ses tonu ile dedi: - Gede bilersiz Ceyhun bey. Ceyhun bir anlıq duruxsa da, az önce sehv etdiyini anlayıb tek kelime bele etmedi. O otaqdan çıxıb, çöl qapısını astaca örterken, Nilay bayaqdan gücle saxladığı göz yaşlarını serbest buraxdı. elleri ile üzünü örtüb, dayandığı yerde hönkürürdü...
Elnare artıq neçe saatdır Ceyhunu gözleyirdi. 5 deqiqe evvel sonuncu etdiyi zenge de cavab vermemişdi. Darıxdığından, yene aynanın qarşısına keçdi. Bacarıqsızca edildiyinden axan makiajını bu gün 5-ci defe tezeledi. Ayağa qalxıb, ele de böyük olmayan aynadan paltarına baxdı. Qara, azacıq qısa paltarı ona yaraşırdı. Birazcıq rengi xoşuna gelmedi. Amma qarderobunda başqa reng paltar yox idi. O uşaqlıqdan parlaq, elvan rengleri sevmezdi. eslinde çox şeyi sevmezdi. Qışqırmağı, gülmeyi, eylenmeyi... Dünyasında her zaman kitablar, hesablamalar ve qara, boz rengler vardı. Elnare divana eyleşib düşünmeye başladı. O eslinde neyi sevirdi ki? Ceyhun sevirdimi? Bu sualın cavabını bilmediyinden gülümsedi. Ayağa qalxıb, paltarını deyişmek üçün otağa keçirdi ki, qapı açıldı.
Ceyhun qapını vecsizce açıb, içeri keçdi. Qapını örtmek isteyirdi ki, qarşısında Elnareni görüb, donub qaldı. Sanki ilk defe idi onu görürdü. eslinde ele ilk defe idi ki, onu bele görürdü. Qara donu onun solğun rengine çox yaraşırdı. Bacarıqsız şekilde edildiyi belli olan makiajı ise, onun her zaman yorğun görünen üzüne bir zeriflik getirmişdi. en teccüblüsü ise Elnarenin bir az

<< 1 ... 10 11 [12] 13 14 ... 81 >>