atdı. Ne etmeli olduqlarını anlayan qızlar celd ayağa qalxıb, bir-birlerine imkan vermeden dediler: - He, düzdü. Biz de ele ederdik. - Valla sen öldürmeseydim, men öldüreceydim. Eynekli qızlara razı olduğunu bildiren bir tebessümle baxıb, yerdekine baxaraq dedi: - Besdi Nara. Özüne gel. Qaçmalıyıq. Eynekli celd yerde cansız uzanan kişinin cibinden pulları çıxarıb, gözeyarı 3-e bölerek qızlara payladı. Paltarının altında gizletdiyi senedleri de onlara verib, telesik dedi: - Tez, tez qaçın. Dayanmayın bele. Bir ev tapsaz içine girin ve sehere qeder sesinizi çıxarmıyın. Qızlar başlarını yelleyib, celd evin yarı uçuq divarının üstünden keçib, azca uzaqlaşmamış gecenin qaranlığına qarışdılar.(müellif: Cemile Memmedli) Nara da onların arxasıyca getmek isteyirdi ki, eynekli qadının yerinden terpenmediyini görüb dayandı. - Sen? Sen niye gelmirsen? - Men sizin ele klentin evinden qaçdığınızı, menim qaça bilmediyimi. Bu axmağın qorxusundan meni bura getirdiyini, qaçmaq üçün onu öldürdüyümü deyecem. Nara gözleri hedeqesinden çıxacaqmış kimi baxıb: - Deli olmusan? Bir saniye yaşatmazlar seni! - Guya çox gözel heyatım varıydı O sözünü bitirmemiş, erazi bom-boş olduğundan uzaqdan gelen maşınların sesi eşidilmeye başladı. Eynekli Naranı iteleyib: - Qaç!- deye pıçıldadı.

Nilay elleri ile başını tutub, o gece eşitdiyi seslerin qulağında cingildemesinden qurtulmağa çalışdı. Sanki o gece iri bir ağacın arxasında gizlenib, o xaraba evden gelen qışqırıq, ağlama seslerini eşitdiyi anı yene yaşayırdı. Oturduğu stuldan aşağı düşüb divara söykendi. Dizlerini qarnına yığıb, elleri ile başını tutub yellenerek beyninde seslenen feryadların bitmesini gözledi. Gözlerinden dayanmadan yaş süzülerken, ara da bir pıçıldayırdı: - Men istemirdim...men istemirdim...istemirdim...

Ceyhun qapını açıb, içeri keçdi. Açarı qonaq otağındakı masanın üstüne atmasından, esebi olduğu hiss olunurdu. Elnare onun bu halından bir az çekinse de, seherden beynini gemiren suallara cavab tapmaq üçün dedi: -

<< 1 ... 14 15 [16] 17 18 ... 81 >>