baxışlarını yere dikdi. Qapı örtüldüyü anda göz yaşlarını saxlaya bilmeyib, pıçıldadı: - Öz canında varmış... senin de ruhunda fahişelik var. Senin bele... Gücle ayağa qalxıb yataq otağına keçdi. Aynanın qarşısına keçib, durmadan axan göz yaşlarına baxdı. Kinaye ile gülümseyib, daxılçadan kirşan qabını götürdü. Dayanmadan axan yaşların izini kirşanla gizletmeye çalışdıqca göz yaşları daha da artırdı. Artıq kiçik otağında hıçqırıqları eks-seda vererken, heç unuda bilmediyi xatireler yene de canlanırdı...
Köhne, kenardan diqqeti celb etmeyen binanın içi yene zeif bir işıqla aydınlanırdı. siqaret, içki qoxuyan dehlizlerde, çalınan zövqsüz musiqi eks-seda verirdi. Burda her eşya ucuz, keyfiyyetsiz, bir o qeder de bayağı derecede ehtişamlı idi. Dehliz boyunca otaqların qapısı ağzında dayanan qadınlar bele bayağı makiajı ve “çılpaq” dedirdecek geyimleri ile bu mekana uyğun görünürdüler. Dehlizde, öz otaqlarının ağzında 4 qız gözleyirdi. Digerlerinden daha genc olduqlarından onlara girişe yaxın otaq verilmişdi. Vitrine qoyulub, müşteri celb eden gözel, lakin bahalı geyimler kimi... Otaqdan gelen ecayib seslere fikir vermeden söhbet etmeye çalışırdılar. Az qala yanlarında duran masanın arxasındakı “mama” ise kime ise onları gösterib terifleyirdi: - Dördü de bir-birinden geşengdi. Hamsı teze düşübler bura. Bütün müşteriler razıdı valla. Ele şeyler bacarırlarki... Qızlar “mama”nın bele söhbetlerine öyreşdiyinden heç fikir de vermirdiler. - Cavid ne işimiz var bele yerde? Üfunet iyi verir bura... Qızlardan biri celd çevrilib, danışan adama baxdı. Yaxşı geyinmiş, orta yaşlı bir kişi dostunun qolundan tutaraq, burdan aparmaq isteyirdi. Qızın donub qaldığının ferqine varan digerleri, dayanmadan ondan ne olduğunu soruşurdular. Qız ise geniş açılmış gözlerini o adamdan ayırmadan pıçıldadı: - Bu o adamdı...

Nilay elindeki qabı yerine qoyub, yene özüne baxdı. Göz yaşlarının ve kirşanın tesiri ile üzü boz, palçıqlı kimi görünürdü. Lakin bu bele üzündeki qorxunc ifadeni gizlede

<< 1 ... 18 19 [20] 21 22 ... 81 >>