Ceyhun onun arxasıyca gedib, hara getdiyini öyrenmek istese de, özünü cilovladı. O aşağı enerek, binadan çıxıb Nilayın getdiyi yolun eksine getdi.

Her ikisi beyinlerini meşğul eden suallarla beraber sanki zorla gedirlermiş kimi addımlayırdılar...

Elnare masadan başını qaldırdıqda qarşısında Ceyhunu görüb donub qaldı. Ceyhun iş yerine ilk gelişi deyildi, lakin olanlardan sonra onu görmeyi heç istemirdi. Özünü toplayıb, Ceyhuna heç ne hiss etdirmemek üçün gülümseyerek dedi: - Salam. Burda nese işin var? Ceyhun gözlerini Elnareye dikib, qaşlarını çatdı. Onun normal halı o qeder soyuq idi ki, bu an heyecanını gizletmeye çalışdığı aydın hiss olunurdu. Elnare bunu anlamış kimi, celd gözlerini ondan qaçırdı. Ceyhun şübhelense de, bildirmeyib elini masaya qoydu. Gözlerini masaya dikib, az qala çekinerek dedi: - Eslinde senin bir işin olub-olmadığını soruşacaqdım. Elnare teeccüblense de, heç ne anlamayıb dedi: - Eslinde bitib, amma belke qalıb qızlara kömek eledim. Nese olub? Ceyhun: - Heç ne olmayıb, sadece eger işin yoxdursa bir yerde şam ederdik. Yeni, sene borcluyam axı- deyib, gülümsemeye çalışdı. Elnare Ceyhunun bu teklifinden çaşıb qalmışdı. Bele bir şeyi, xüsusi ile de bele bir vaxtda heç gözlemirdi. Sevincle gülümseyib, “he, elbetde!” demek isteyirdi ki, “Yeni, sene borcluyam axı...” cümlesi beyninde eks-seda verdi. Beli, Ceyhun ona borcu idi. O axşam özü hazırlanıb, gec saatlara qeder onu gözlese de, Ceyhun belke de o qadının yanında idi... Elnare bunları derk edib, acı-acı gülümsedi. Gözlerini Ceyhuna dikib, sesindeki keder gizletmeye çalışaraq dedi: - Gedek...

Bir saatdan çox idi ki, kiçik bir restoranın masasında eyleşmişdiler.(müellif: Cemile Memmedli) Lakin tek etdikleri qarşılarındakı yemeyi yeyirmiş kimi davranmaq idi. Ne zaman danışmaq isteseler, dialoqları qısa sürürdü. Bundan bezen Ceyhun çengeli yemeyine batırıb, Elnareye baxmadan dedi: - Niye biz söhbet ede bilmirik? Elnare de ona baxmadan dedi: - Bilmirem. Bir-birimiz tanımırıq yeqin. -

<< 1 ... 32 33 [34] 35 36 ... 81 >>