Gel onda. Ceyhun Nilayın sözü ile onun arxasıyca addımlarken, özü de bilmeden sevincle gülümsedi. Daha 1 saat evvel Elnare ile söhbet etmeye tek kelime tapmazken, Nilaya vereceyi sualları beyninde hazırlamışdı artıq. Birden Nilayın dayandığını görüb, onun baxdığı terefe başını çevirdi. Işıq direyinin gur işığından gözleri qamaşıb, üzünü Nilaya çevirerek dedi: - Ne olub? - Kepenek... gece kepeneyi... Ceyhun tekrar ora baxdıqda sarı, kiçik bir kepeneyin direyinin lampasının etrafında uçduğunu gördü. - Fahişelere gece kepenekleri deyirler. Bilirdin? Ceyhun başını çevirib, Nilayın sual dolu baxışları ile rastlaşdıqda başını “yox” menasında yelledi. Nilay gülümseyib, gözlerini kepeneye dikerek dedi: - Eslinde oxşayırıq. Başqa kepenekler kimi al-elvan deyilik, geceler qaranlıq küçelerde işıq direklerinin etrafında gezişirik ve bunun bizi öldüreceyini bile-bile “işıq” zenn etdiklerimize teref gedirik. Amma biz sadece gece kepeneyiyik... Ele bu an kepenek son defe özünü lampaya çırpıb, zerif qanadları yandığından yere düşdü. Nilay gülümseyib, yerimeye davam ederek bile-bile kepeneyi ezerek keçdi. Ceyhunun yerinde donub qalmasına bele fikir vermeden, pıçıldadı: - Sonumuz bele eynidir...

2 SAAT EVVEL: Nilay göy üzüne baxıb, havanın qaraldığını görerek ayağa qalxdı. Göz yaşlarını silib, toz-torpaq olan üstünü temizledi. Qarşısındakı baş daşına gülümseyerek baxıb, dedi: - Bu gün de yeterince derdleşdik he? Söz verdim axı, gelecem. emin ol gelecem. Ağlamaqdan ağrıyan başını eli ile tutub, qebirlerin arası ile getmeye başladı. Qebirstanlığın en ucqar küncünde olan ağ baş daşı ise üstüne sadece ad ve soyad yazılması ile diqqeti çekirdi: NİLAY MİRZEZADE....
Ceyhun Nilayın gözlerine baxaraq danışmasını gözleyirdi. Nilay ise onun gözlerine baxaraq inadına susurdu sanki. Sonunda bundan bezen Ceyhun yarı kinayeli ifade ile dedi: - Belke danışasan? Nilay sanki heç ne bilmirmiş kimi teeccüble: - Neyi? - Heyat hekayeni. Amma bu sefer yalan olmasın. Nilay gülümseyerek: - Men yalan

<< 1 ... 34 35 [36] 37 38 ... 81 >>