dememiş...-deyib, cümlesini bitirmeden ayağa qalxdı. Otağın diger terefine addımlayıb, divardakı aynadan özüne baxaraq davam etdi: - Men Nilay Mirzezade. Nilay... bildiyin kimi, varlı bir ailenin qızı idim. Amma 18 yaşımda birini sevdim. Varlı qız ve kasıb oğlan eşqi. Tanış gelir he? O qeder çox sevdim ki, ailemi bele qarşıma aldım. Onun elinden berk-berk tutub, atamın tehqirlerini dinlediyim gün hele de yadımdadı. İkimiz de titreyirdik, amma ellerimizi ayırmırdıq. “heyat sizin bildiyiniz kimi deyil”. Heqiqeten de heyat bizim bildiyimiz kimi deyildi. Gecenin bir yarısı, ellerimizde kiçik bir çanta küçelerde dolaşarken anladıq bunu. Ceyhun cibinden çıxardığı qeyd defterçesine telesik yazarken, Nilayın susmasını fürset bilib soruşdu: - Sonra da pulsuzluq, aclıq yavaş-yavaş sevginizi yox etdi he? Amma atanızın yanına qürurunuza göre döne bilmediz ve sonra da... yeni sevdiyin öldükden sonra mecburen exlaqsızlı... - Özüm istemişem. Ceyhun ani bir hereketle ona dönüb, qetiyyetle sözünü kesen Nilaya baxdı. Eli ile alnını ovxalayıb, gücle eşidilecek terzde pıçıldadı: - Niye axı... Nilay asta addımlarla ona yaxınlaşıb, üzüne baxıb titrek sesle dedi: - Sen heç sevmisen? Ceyhun ani sualdan çaşsa da, gözünü yere dikib cavabladı: - Yox. Nilay dizleri üste çöküb yerdeki xalını eli ile oxşayaraq titreyen sesi ile danışmağa başladı: - Sevdiyin vaxt sene ele gelir ki, heç kes seni anlamayacaq, heç kes esla senin qeder sevmeyib ve heç kes senin qeder seve bilmez. Onun gülüşü senin gülüşün, onun göz yaşı senin göz yaşın. Her şeyin o. 2 il, 2 illik bir yuxu... biz 18 yaşlı iki deli, elimizde tek olan şey sevgimiz idi. Amma her gözel şeyin sonu var he?

***

Xestexananın kesif derman oxuyan dehlizinde bir qız addımlarını sürüyerek irelileyirdi.(müellif: Cemile Memmedli) Köhne, boyası solmuş divarlardan tutaraq yıxılmağını çetinlikle saxlayırdı. Üst-başına bulaşmış qan ve ağlamaqdan şişmiş gözleri ile bir facie yaşadığını isbat edirdi sanki. Bir addım daha atıb, küreyini divara

<< 1 ... 35 36 [37] 38 39 ... 81 >>