yaxşı, neyin pis olduğunu anlamalıydı he? elbetde anlamalıydı! Belke ağılsız idi? Belke exlaqsız idi? Belke sadece behane axtarırdı?- deyib, qezeb ile onun gözlerine baxdı. Birden ani hereketle geriye çevrilib pıçıldadı: - Belke de sadece onu dayandıracaq heç kim yox idi. Ceyhun Nilaya teref bir addım atıb, dayanaraq bayaq dediklerinin ferqine vardı. Nilayı incitdiyini anlasa da bele sefeh bir sebebi mentiqi qebul ede bilmirdi. Yumruğunu düyünleyib: - Ne olursa olsun, axmaq bir sebeb idi- deyib, qapıya teref getdi. Qapının zerble örtülmek sesi eşidilerken, Nilayın beyninde hele de “axmaq bir sebeb idi” cümlesi seslenirdi. Bu cümleni evveller de eşitmişdi. Çox, çox evvel...

“ - Ne var, ne var sevdiyin ölüb deye gedib tanımadığın, piyli bir kişi ile yatmaq he? Eynekli cümlesini bitirib yene qehqehe ile güldü. Son yarım saat idi bunu deyib gülürdü. Diger qızlar qorxmağa başlayırdı artıq. Sonunda biri cesarete gelib ona yaxınlaşdı. Üzünü elleri arasına alıb, titrek sesle dedi: - besdi. Bunu eleme. Yalvarıram eleme... eynekli gözlerini qarşındakı bu ince qıza dikib, kövrek sesle pıçıldadı: - axı bu axmaq behanedi. Evine qayıda bilerdi. Çox yalvarsaydı atası onu qebul ederdi. Ya da özü başqa bir şey işleyerdi. Yene severdi, evlenerdi, çoxlu-çoxlu uşaqları olardı. Amma... bu axmaq sebebdi... danışdıqca gözlerinden yaş süzülürdü. Yavaş-yavaş sessizce axan yaşların yerini hıçqırıqlar almağa başlayırdı...”

Nilay gözlerinden axan yaşı elinin tersi ile silib, kinaye ile pıçıldadı: - Axmaq sebebdi...

***

Elnare divanda eyleşib Ceyhunu gözleyirdi. Bu gün Ceyhun onu yemeye devet edende o qeder sevinmişdi ki, amma indi olduqca kederli idi. Onunla aralarında o qeder böyük mesafe var idi ki. Bunu sanki indi anlayırdı. Gözlerini qaldırıb divardakı saata baxdı. Gec olduğunu görüb ayağa qalxdı. Kederli bir sesle: - Yeqin onun yanındadı – deye pıçıldayıb, yataq otağına teref addımladı. Birden qapının desteyine elini atıb, diger eli ile de başını tutdu. Bütün ev başına

<< 1 ... 37 38 [39] 40 41 ... 81 >>