danışsa da o sanki eşitmirdi. Qapıdan 4-5 addım ayrılmamış, celd Nazileye dönüb fısıltıya beraber sesle dedi: - Sus! Sus xahiş edirem. Nazile Elnarenin bem-beyaz olmuş üzüne derin kederle baxıb, sesi titreyerek dedi: - Eliş... Eliş gedek bir yerde oturaq, çay içek. Özüne gel. Elnare Nazilenin merhemetli baxışları altında ezildiyini hiss edib, derinden nefes alaraq elini yox menasında yelleyib dedi: - Yox. Men eve gedim. Bunu Ceyhuna demeliyem. - Deme Eliş. Yeni sonra deyersen. Hem ne bilirsen, belke sehvdi cavablar? Elnare acı-acı gülümseyib: - Besdi. 10 defe de, 100 defe de test etsek, eyni cavablar çıxacaq. Men eve gedirem – deyib, arxasını dönüb yola teref addımladı. Eli ile taksiye işare edib, dayanan avtomobile mindi. Adresi dedikden sonra, başını şüşeye söykeyib yola baxdı. Gözünden yaşlar axarken, ekimin dedikleri beyninde seslenmeye davam edirdi. “xesteliyiniz çox ireli gedib”, “bu vaxta kimi nece hiss etmemisiz axı?...”, “deqiq deyil, amma böyük ehtimalla yumurtalığınızı amputasiya etmeli olacağıq...”, “ beli, bu sizin ana olma şansınızı azaldacaq ve diger yumurtalığa keçme ehtimalı da var”. Indi de, hekimi dinlerken de anladığı tek şey bir daha ana ola bilmeyeceyi idi. Ne özü, ne de Ceyhun işleri sebebi ile uşaq istemirdi hele ki, het da bu haqda düşünmemişdiler de. Lakin bu an ana olmayacağını bilmek incidirdi Elnareni. Ne xesteliyinin ciddiyyeti, ne de başqa fesadları ola bilmesi vecine deyildi. Bu an sadece esla sahib olmadığı ve sahib ola bilmeyeceyi bir şeyi itirmek yandırırdı üreyini-analıq.

Elnare taksiden enib, sürücünün pulunu verdi. Qarşısındakı binaya baxıb, derinden nefes alaraq özüne gelmeye çalışdı. Lakin göz yaşları yanaqlarından süzülmeye davam edirdi. Sonunda özünü toplayıb binadan içeri keçdi. Her pilleni çıxdıqda daha da gücsüzleşirdi sanki. Pillekenin meheccerinden tutub özünü yuxarı dartırdı. Evinin qapısı önüne gelib, bayaqdan yerle sürüdüyü çantasından açarları götürüb qapını açdı. Içeri keçib, Ceyhunun masanın arxasında esebi

<< 1 ... 41 42 [43] 44 45 ... 81 >>