şekilde kağızları qaraladığını görüb teeccüblendi. Bayaqdan gücle saxladığı yaşlar gözüne dolarken, sesini titremesini gücle gizledib dedi: - Sen niye tez gelmisen? Ceyhun başını kağızlardan qaldırmadan: - Gele bilmerem? Bura menim de evimdi. - Bilirem. Men sadece senin evde olmana teeccüblendim. Son vaxtlar axşamlar bele eve gelmirdin. Ceyhun onun Nilayın yanına getmesini nezerde tutduğunu qalxıb, qezeble ayağa qalxaraq qışqırdı: - He, gelmirdim. Işim var idi çünki. Indi işim bitdi artıq, birde ora getmeli olma... Ceyhun sesini kesib, Elnarenin yaşlı gözlerine baxdı. Ilk defe idi onu ağlayan görürdü. Telaşla ona doğru bir addım atıb dedi: - Sen yaxşısan? ne olub? men qışqırmaq istemedim, bağışl... - Bu gün hekime getmişdim. - He? Niye? - Hamile olduğumu düşünürdüm. Ceyhun ne hiss edeceyini bilmeyen bir baxışla ona baxdı. Sevinmesi gerekdiyini xatırlayıb, gülümseyerek dedi: - Hamilesen? Elnare gözünden axan yaşlara reğmen, olduqca ruhsuz bir ifade ile dedi: - Yox. eksine, men esla ana ola bilmeyecem. - Ne?! Ceyhun teeccüblenmeye macal tapmamış, Elnare yere çöküb hönkürtü ile ağlamağa başladı. Ceyhun ne edeceyini bilmez terzde ona baxdıqdan sonra, celd yanına çöküb qolları arasına aldı. Ne qeder sakitleşib, ne olduğunu söylemesini istese de, Elnare “men esla ana olmayacam” deye ağlamağa davam edirdi. Sonunda onun elindeki üstünde xestexana simgesi olan qovluğu görüb, celd eline aldı. Içindeki kağızlara celd göz atıb, ne ise anlamağa çalışdı. Birden hekim reyine göz atıb, Elnarenin üzünü elleri arasına alaraq dedi: - Sen xerçengsen? Elnare Ceyhunun gözlerine baxıb, başını yelledi. Birden qollarını boynuna dolayıb, pıçıldadı: - Men esla ana ola bilmeyecem. Ceyhun Elnarenin saçlarını sığallayıb, onu teskin etmeye çalışırdı: - Narahat olma, düzelecek. Sabah hekime gederik, daha yaxşısına, hetda xarici ölkelere. Müalice olunarsan, keçer bu xestelik. Ceyhun telaşla sözleri sıralayıb, Elnareni sakitleşdirmeye çalışsa da, eslinde onun neye ağladığını anlamadığı belli idi.

<< 1 ... 42 43 [44] 45 46 ... 81 >>