ucun dodaqlarini ceyneyib, "yox" menasinda basini yelledi. - Niye demirsen axi?

Qadin gozlerini qaranliga dikib, picildadi: - Ne deyim? Senin ananam deyim? Desem anlayacaq? Onun ucun men sadece "yene sen"em. Meni her gorduyunde bunu deyir. Bilirem, o mene nifret edir. Amma ele cox oxsayirki... Biraz ariqlayib, yemeyini yaxsi vermirler, eyninde ise menim aldigim paltarlar yox idi. O axmaq baxici goturub yeqin. Bu gun bir defe gulumsedi. Gulende gozleri kicilir, cox gozel olur. - De ona. - Amma cox danismadi. - Bu defe de. - Ancaq resim cekdi. Coxlu-coxlu kepenekler... - De. Esmer qadın ani hereketle eynekliye teref çevrilib qışqırmağa başladı: - Ne deyim?! Ne?! Men senin ananam, amma bir fahişeyem deyim?! Seni bura atılmana, o axmaqların eline düşmene men icaze verdim deyim?! Sen bu qeder saf iken, men boğazıma kimi zibilliyin içindeyem deyim?! Bilmirsen! Öz qızına toxunmamaq, onu qucaqlamamaq nedir! Qorxuram, onu bele kirletmekden qorxuram! O ele safdı ki... Onu kirletmekden qorxuram. Men onun anası olmaqdan qorxuram... Qorxuram
Şehvet ve ehtiras remzi sayılan qırmızı... qarşısına çıxan her şeyi kül eden alovun rengi qırmızı... Qanın, muharibenin rengi olan qırmızı... Ölüm rengi qırmızı...

Ölüm rengi qırmızı – bu an Nilayın üzerindeki paltar bu rengde idi. Aynanın qarşısın da öz ehtişamlı paltarına bir daha baxıb, qırmızı dodaq boyasını dodaqlarına çekmeye başladı. Dodaq boyasını defelerle dodaqlarına çekib, kamodun üstüne atdı. Yene göz yaşları sözüne baxmırdı. Saatlardır üstünde işlediyi makiajını her damla özü ile beraber çekirdi yanaqlarına. Bu bele üzündeki gözelliyi sile bilmirdi. Beli, her şeyi ve her halı ile gözel bir qadın idi aynadan ona baxan. eslinde ona ac qurd kimi baxan kişilere haqq vermek olardı. Ağlına gelen bu fikirle gülümsedi. Gozel ve biçimli bir bedeni vardı. Mesum görünen üzü ve her zaman soyuq bir parıltı ile baxan gözleri onu cazibedar edirdi. Lakin bu dünya da çirkinlik de, gözellikde eyni lenetdir... Nilay ayna da özünü süzüb,

<< 1 ... 61 62 [63] 64 65 ... 81 >>