yatağın üzerine qoyduğu çantanı götürdü. Qerarlasdırdığı saata az qalırdı. Addımlarını sürüyerek qapıya teref getdi.(müellif: Cemile Memmedli) Açdığı qapını eli ile saxlayıb, evden kenara bir addım atmağa bele cesareti çatmırmış kimi dayandı. elini boynunda gezdirib, havası çatmırmış kimi derinden nefes aldı. Bu an ölüm mehkumları kimi idi. Öz edamını teleb eden bir ölüm mehkumu...

*****

Ceyhun üzünde bir tebessumle kompüterde yazı yazırdı. Uzun müddet sonra ilk defe idi ki, bele rahat idi ve xoşbext bele sayılardı bu an. Başqaları da ondakı bu deyişikliyi hiss etmiş olacaq ki: - Nolub, ağzın qulaqlarına çatır? Ceyhun küreyine deyen zerbenin ağrısı ile üz-gözünü turşudub, sesinden tanıdığı Rasime baxdı. Yene irişerek gülümseyirdi. - Sen adam olmayasan?. Heç ne olmayıb. - E besdi görek. Senin kimi yeriyen divar durduq yere hırtıldamaz. Ceyhun bezgin şekilde: - Heç ne olmayıb dedim. Kefim yaxşıdı sadece. Rasim cavabdan narazı kimi baxıb, birden ağlına gelen fikirle: - Düzün de görüm, arvadın xestelenib deye. Özüva teze sevgili tapmısan? Düz elemisen, birden ölüb eliyer, zapaz olsun – deyib, Ceyhunun sert baxışlarını görünce onun küreyine bir de vurub gülerek dedi: - E zarafat eliyirdim. Amma öz aramızdı, o şirket sahibi xanım bomba idi ha. Ceyhun Rasimin getmesini gözlemeden üzünü çevirib yazıya davam etdi. Rasim anlayıb getse de, qulaqlarında onun dedikleri hele de cingildeyirdi. Az qalıa unutduğu bir şeyi xatırlamışdı – Nilay. Onu ağlında atıb yene yazıya davam etmek istese de, tek bir klavişi bele basa bilmirdi. Beynin her nöqresi Nilay ile bağlı suallar ile dolmuşdu artıq. Indi boş baxışlarla gözünü ekrana zillerken, bu an beynini işğal eden qadını nece unutduğunu anlaya bilmirdi. Çaresiz çekilde başını masaya qoyub cavabsız sualları ile boğuşmağa çalışdı...

*****

Qırmızı rengin hakim olduğu mehmanxana otağında, qırmızı paltardakı Nilay yene diqqet çekirdi. elinde şampan şerabı dolu qedeh ile ona teref gelen adamın üzüne işveli bir tebessümle

<< 1 ... 62 63 [64] 65 66 ... 81 >>