qatildir, ogru her zaman ogru, fahise her zaman fahisedir. Insanlari ikinci sansa ehtiyaci olmayinca, esla ikinci sans vermeyi dusunmezler. Ceyun bir soz demek istese de, susdu. Eslinde verecek cavabi yox idi ve o bunu bilirdi.

Nilay onun cetin veziyyetde oldugu oxunan uzune baxib gulumsedi. Gozlerini qarsindaki qurumus agaca dikib, davam etdi: - Men bu parka ikinci sans verdim. Belke gulleri solub, agaclari quruyub, hetda zibilliye donub, amma men ikinci sans verdim. Amma burda ne yeniden cicek acacaq, ne de bu agaclar yene yasil olacaq, cunki men de onun kimi bir zavalliyam sadece. Xosbext olmaq isteyirem sadece... ***** Elnare bayaqdan cokduyu masadan qalxmadan dusunurdu. Ceyhunun hara getdiyini texmin etmisdi, lakin onu narahat eden basqa bir sey idi. Celd ayaga qalxib yataq otagina kecdi. Yazilarini qoydugu daxilcani acib, icindeki qovluqlari bir-bir yere tokdu. Iclerinde axtardigini tapib, telesik meqaleye goz gezdirdi. Gozlerini suretle yazida gezdirerken, sadece altindan xett cekdiyi sozleri oxuyurdu: Sebine...Meleyke...Lamiye...Nilay...fahise... Bu onun kecen il fahiselikden qurtulub, evlenen bir qadin haqqinda yazdigi meqale idi. Ele onu yazanda bele adlar tanis gelmisdi. Indi beyninde her sey daha aydin idi. Nilayin eslinde kim oldugunu o bilirdi artiq...
Her kesin xoşbext olmağa haqqı vardır. Nilayın bele... Bu fikirle aynadakı eksine baxıb gülümsedi Nilay. Yene celbedici idi ve üzünde her zamanki mesum tebessümü vardı. Aynanın qabağında topuğu üste bir defe fırlanıb, öz-özüne güldü. Çantasını götürüb, özünden emin addımlarla qapıya teref getdi. Açıb, başını aşağı salıb onu gözleyen Ceyhuna baxmadan: - Gedek- deyib, pilleleri enmeye başladı. Ceyhunu gözlemeden binadan çıxdıqda, qabağında dayanmış avtomobili ve ona qapını açan sürücünü görüb duruxdu. Her gün gördüyü menzere idi... “ - Sevdim çünki. - Sevdiyin adamın olmaq günahdı? Men sadece onu sevdiyimi isbat etmek istemişdim. Tekce onun olaraq isbat etmek istemişdim...” - Nilay? Nilay diksinib,

<< 1 ... 67 68 [69] 70 71 ... 81 >>