sevinmişdim. Belke başqa ölkeye gederdim, insanların meni tanımadığı, keçmişimi üze vurmayacaqları, tekrar-tekrar o zibilliye düşmeyeceyim bir ölkeye... Evlenerdim, uşaqlarım olardı... amma olmaz, çünki men... fahişeler fahişe olaraq doğulurmu bilmirem, amma fahişe olaraq öleceyini öyrendim. Bir defe girdiyin bataqlıqdan, bir daha çıxma- çünki hüç kes sene kömek eli uzatmayacaq. Indi ise tek edeceyim bizi bu bataqlığa salan insanları zeherlemekdi. Sadece edalet. Onlar bizim bedenimiz, namusumuzu, arzularımızı, heyatımızı aldılar, men ise sadece canlarını. Amma bu o qeder de adeletli deyil. Meleykenin her şeyini alan sürücüm, Sevincin ögey atası işçim, menim heyatımı mehv eden `sevgilim` ve bir alçağın oğlu olan sevdiyim... sadece son defe fahişelik edecem ve her şey bitecek...”

Elnare mektubu bitirib masanın üzerine qoydu. O mesafeden bele iri herflerle telesik yazılmış cümleni göre bilirdi. Gözunu masanın üstündeki demir qutuya dikib, beyninde olanları canlandırmağa çalışdı. “men bunu bacarmadım”- Elnarenin tek tesellisi bu cümle idi… o bunu bacarmamışdı...


*****

Ceyhun celd taksiden enib, toplanmış camaatı yararaq ireli keçdi.(Cemile Memmedli) Üzünte ağ örtük olan birisi xerekde tecili yardım maşınına qoyulmuşdu. Qapılar bağlanmadan qaçıb onu görmek isteses de dayandı. Başlnl qaldırıb yarı uçuq binaya baxdı. Bu onun getirdiyi bina idi. Onun elindeki açarı xatılayıb, acı-acı gülümsedi. O bunu planlamışdı. Son görüşlerinde dediyi sözler de bunu isbatlayırdı...
Boş gözlerle qarşısındakı binaya baxdı. Artıq tamaşa varmış kimi yığılan adamlar bele dağılırdı. Tecili yardım maşının sesi bele eşidilmez olmuşdu. Amma o gözünü çekmeden baxırdı qarşısındakı binaya. Birden qaçaraq binaya girdi, celd addımlarlaa pilleleri dırmanıb bana çatdı. Yarı açıq olan demir qapını iteleyib cixdi. Soyuq asfaltda olan tek şey uçuşan kağızlar idi. eyilib yerdeki kağızlardan birini götürdü. Adi qara qelenle çekilmiş sim-siyah bir kepenek. Yerdeki kağızları bir-bir toplayıb

<< 1 ... 77 78 [79] 80 81 >>