Nazile: - Bilmirdin? Sen nece jurnalistsen ki, heç erinin işlerinden xeberin yoxdu? Biraz maraqlan da bele şeylerle. Qadın çox gözeldi. Indilerde erini boş buraxma. Ağlını başından al. Özün yollarını menden yaxşı bilirsen yeqin- deyib, menalı-menalı göz vuraraq öz masasına keçdi. Elnare Nazilenin dediklerini vecine almayıb işine davam etmek istese de, bacarmayıb qovluqları yerine qoydu. Artıq soyumuş çaydan bir qurtum içerek nezerlerini boşluğa dikdi.

Ceyhun yazını çoxdan bitirmişdi. Qarşısındakı kompüterin ekranına boş-boş baxıb, neyi ise düşünürdü. Qerarını vermiş kimi qetiyyetle ayağa qalxmaq isteyirdi ki, masasının önünden telesik keçen Rasim bir anlıq dayanaraq dedi: - Baş redaktor seni çağırır. Ceyhun artıq geden Rasimin arxasıyca: - Men de ele onun yanına gedirdim- deyib ayağa qalxaraq baş redaktorun otağına teref getdi. Qapını döyüb içeri keçdik de, orta yaşlı, kostyumlu bir kişi ona narazılıqla baxırdı. Kişi eli ile Ceyhuna oturacağı işare edib, zehmle söze başladı: - Ceyhun tapşırdığım meqaleni ne vaxt tehvil vermek fikrin var? - Ebülfez müellim hele üstünde işleyirem. Mene 10 gün vaxt verin. - 10 gün? Deli olmusan? Men oçerk yaz demedim. Adi müsahibe. 5 gün içinde stolumun üstünde olsun. Ceyhun başı ile tesdiqleyib, otaqdan çıxdı. Qapını örtüb, azca söykenerek pıçıldadı: - 5 gün... onunla keçire bileceyim 5 gün.

Saatlar keçmek bilmirdi sanki. Ceyhun sebirsizlikle iş vaxtının bitmesini gözleyirdi. Diqqeti o qeder dağınıq idi ki, bayaqdan ”sessiz” rejime qoyduğu telefonunun ekranın yanıb-sönmesinden bele xeberi yox idi. Ekran da ise “Elnare” yazılmışdı...

Nilay yene zerif makiajını edib aynanın qarşısına keçdi. Üzünde bütün gece ağladığı isbat eden heç ne yox idi. Aynadakı özüne mesumca gülümseyib qonaq otağına keçdi. Bir az keçmedi ki, qapı döyüldü. Nilay qapını açıb, kim olduğuna bele baxmadan otağa qayıtdı. O hemişeki yerinde oturarken, Ceyhunda asta addımlarla gelib qarşısında eyleşdi. Nilay Ceyhunun üzüne gülümseyerek baxıb, şıltaqlıqla

<< 1 ... 8 9 [10] 11 12 ... 81 >>